Fabio Roscioli door lange solo dag kampioen in de Tour; De beloning voor een avonturier

MARSEILLE, 17 JULI. Dé kans voor avonturiers en opportunisten. Die Tourrit van gisteren van Isola 2000 naar Marseille. Een overgangsetappe. Weg, zo snel mogelijk weg van die vermaledijde Alpen. Op weg naar die andere pieken van de Pyreneeën. Een adempauze voor het peloton.

Wat je een adempauze noemt. De langste etappe van de ronde: 287,5 kilometer. Bijna acht uur fietsen. Bij temperaturen rond de dertig graden. Bij een forse bries uit zee.

En dan heb je altijd zo'n zot die zo nodig de held moet uithangen. Schlemiel speelt superster. Het liefst zou hij bij de start al demarreren. Achter zijn prismabril probeert hij zijn glinsterende ogen te verbergen. En hij maant zichzelf tot kalmte. Vooral gewoon doen. Niemand laten merken van zijn grootste plannen. Alsof niet iedereen het ziet.

Bij de eerste ravitallering was hij er al vandoor. Na 76 kilometer. Waar begon hij aan? Maar toen had hij nog twintig anderen in zijn kielzog gehad. En die anderen wilden geen van allen rijden. Zo ver nog en zolang. Zo moe nog van de bergen.

Dus was hij van ze weggefietst. Heel simpel. Op 182 kilometer van de finish. Want Fabio Roscioli voelde zijn benen niet. Het avontuur was voor hem doping en morfine tegelijk.

Dat had hij wel vaker: dat hij het onmogelijke wilde presteren. Eén keer naar de sterren reiken. Op zulke dagen dachten hij dat zijn kracht geen grenzen kenden. Dat hij onsterfelijk was.

In de Ronde van Vlaanderen had hij al eens honderd kilometer lang voorop gezeten. Ook in de Tirreno Adriatico was hij al twee keer op de solotour gegaan. Telkens was hij ingelopen. Een zege had hij nooit geboekt.

Maar hij kon het niet laten. Die aandrift overviel. Alsof hij er geen weerstand aan kon bieden. Het doodsverlangen van de kamikaze-piloot? De wens om één dag kampioen te zijn?

Als hij maar genoeg voorsprong kon nemen. Geen seconden, maar minuten, tientallen minuten. Drieëntwintig minuten had hij op zeker moment. Dat moest genoeg zijn om niet in de finale onder het geweld van de volgende meute te bezwijken. Hoewel hij op 36 kilometer van de aankomst toch nog had getwijfeld. Toen zijn voorsprong plotseling met halve minuten terugliep. Maar zijn ploegleider had hem over die inzinking heengeholpen. “Franco, dit wordt jouw feestdag”, had hij hem toegeschreeuwd.

Vijf kilometer voor de streep wist hij het zeker dat hem de winst onmogelijk kon ontglippen. Hij had zelfs nog tijd om met zijn handen door zijn haar te gaan, zijn shirtje recht te trekken, zijn bril op te zetten. Zodat hij er op zijn best zou uitzien op de overwinningsfoto. Beloning voor een waaghals. Trofee voor een avonturier.

Zo won de ploegmaat van Chiappucci gisteren de twaalfde etappe. Met ruim zeven minuten voorsprong op zijn landgenoot Massimo Ghirotto. De Oekraner Vladimir Poelnikov, net als Chiappucci van Carrera, eindigde als derde. Daarmee verdrong hij Erik Breukink van de achtste plaats in het totaalklassement. De strijd om de vijfde plaats besliste Abdoesjaparov met overmacht in zijn voordeel. De Oezbeek met de machtige dijen en de wilde rijstijl gaf Jalabert geen schijn van kans. Zijn groene trui kwam geen moment in gevaar.

Maar om die ook in Parijs nog te dragen, zal Abdoesjaparov wel de Pyreneeën moeten overleven. Dat zal nog niet eenvoudig zijn. Donderdag, in de bergetappe van Serre Chevalier naar Isola 2000, arriveerde hij maar net op tijd. Daarmee was hij in elk geval gelukkiger dan zijn concurrenten Cipollini en Wilfried Nelissen, die zich in de eerste Tourweek de beste sprinters hadden getoond.

Veel steun van zijn Lampre-team hoeft de Oezbeek niet te verwachten. De helft van zijn acht ploeggenoten is alweer naar huis. Wat dat betreft zijn de naaste belagers Sciandri van Motorola en Jalabert van Once in het voordeel. Zij beschikken beiden nog over een complete ploeg. En hij weet ook nog hoe het hem vorig jaar verging. In Sestrière kwam hij niet op tijd binnen. Daardoor veroverde Jalabert de groene trui.

Het peloton arriveerde gisteren op ruim twintig minuten. Voor hen een rustig dagje. Inclusief voor alle Nederlanders die geen greintje initiatief hadden getoond. Hadden WordPerfect en TVM, die toch nog niets hebben gewonnen, dan niet een kansje willen wagen in deze overgangsetappe? Daarvoor waren ze te uitgeput geweest.