De verschrikkelijke terugkeer van Daan Schrijvers

Episode 4: Waarin Daan Schrijvers, alvorens hij tot bundeling van twaalfeneenhalf jaar kapitale kwaliteitsjournalistiek kan overgaan, duchtig aan de tand wordt gevoeld door de ballotage-commissie.

Daantje, Daantje, dacht ik, deze Stichting Journalistiek Hors Catégorie blijkt, after all, toch deksels deftig!

Stilletjes zocht ik een plaatsje in de anti-chambre, danig onder de indruk van de met marmer gelardeerde pui, de zacht roze verlichting, en de hartverwarmende aanwezigheid van mijn nieuwe vrienden, waaronder menig vooraanstaand opinion leader van diverse pluimage, die beschaafd snaterend met een volgnummertje in de hand hun beurt afwachten.

Mijmerend over mijn eervolle opdracht, het samenstellen van De leesbare Boek in Beeld, de kostelijke jubileumuitgave van onze toonaangevende periodiek, liet ik mij meevoeren in mijn stomende gedachtentrein, die zich op de achtergrondklanken van The Girl from Ipanema (""young and bright and beautiful ... euhh.. pom, pom, pom'') richting journalistieke onsterfelijkheid spoedde. Het leek alsof hier in de burelen van de Stichting Journalistiek Hors Catégorie mijn ziel werd gemasseerd in een gratis bubbelbad zodat ik mijn intellectuele inhibities integraal kon laten varen. Ik was, kortweg, in mijn nopjes.

""Ding-dong'', verscheurde plotseling een galmende gong de overweldigende sereniteit. Een zoetgevooisde vrouwenstem meldde zich over de hands free-intercom: ""Wil nummer 444, het project "Bundeling comlumns inzake Vrolijke Veertigers Fietsen Voor Flevoland' - ad. ƒ 25.000 - zich melden bij de kassa. Dank U.'' In de verste hoek ging gejuich op. Er werd druk op schouders geklopt, en knipogen uitgewisseld. Een collega die het stadium van de vrolijke veertiger allang was gepasseerd, repte zich naar het bedoelde loket. ""Ik zie jullie straks allemaal in cultureel eetcafé Bazel, want de kaasfondue is vanavond on me!'' riep hij uitgelaten ten afscheid.

Tijd om deze uitnodiging te notuleren in onze agenda's kregen we niet. ""Ding-dong,'' ging het weer. Alle ogen zwenkten vol spanning naar de luidspreker, waar een nieuwe draai werd gegeven aan het journalistieke rad van fortuin. ""Wil nummer ...92, het project "Een bundeling columns over BOM-moeders in Bagdad' - ad. ƒ 45.000 - haar welverdiende centjes afhalen? Dank U.'' Nu werd er zorgelijk in de anti-chambre gesist. ""Vijfenveertig duizend! Alsof het niets kost!'' Menig opinion leader van diverse pluimage trok fronsend zijn pocket calculator om het gewogen gemiddelde van de subsidie-index te berekenen. ""Dit gaat te hard jongens!'' mompelde Jan Jansen van Gobbel, die al geruime tijd bezig was met een diepgravend journalistiek onderzoek naar het clubblad van ADO/Den Haag. ""Zo kan Bruin het niet meer trekken. Moeten we morgen weer terugkomen, op deze manier schiet mijn project nooit op!'' Zijn behartigenswaardig bezwaar ging helaas verloren in de volgende ""Ding-Dong''.

""Wil nummer ...1013, het project "De leesbare Boek in Beeld' zich melden bij de ballotage-commissie. Dank U,'' sprak de stem een stuk minder zoetgevooisd. Hola, wat was dat nu? Dat was ik! Om mij heen was het plots doodstil geworden. Met ingehouden adem staarden mijn nieuwe vrienden, waaronder menig opinion leader van diverse pluimage, mij aan. ""Oei, oei, oei, .. hommeles.... de ballotage-commissie,'' fluisterden sommigen. Er stond een uitdrukking op hun gezicht alsof ik geheel ongewapend mijn persoonlijke Grebbeberg tegemoet ging, bij de tombola van het leven een gratis wereldreis had gewonnen op de Titanic, alsmede een sigaar uit eigen doos had opgestoken in de zeppelin genaamd Hindenburg, zonder dat mijn twintig jaar journalistiek pensioenopbouw nog redding kon brengen. ""Toi, toi, toi, Daan!'' klonk het even huiverend als huichelachtig.

Noem het overmoed, maar met een achteloos onderkoelde nonchalance stapte ik zaal 666 - waarop met krulletters "Ballotage-commissie' stond - binnen, terwijl een volgende ""Ding-Dong'' (""... project "Biografie Toine van Mierlo, 66 jaar Deftig Democraat zonder Dasspeld' onverwijld naar de kassa graag. Dank U.'') achter mij wegstierf.

Binnen was het donker. In de verte zaten schimmige figuren op een hoog podium achter een tafel. De leden van de ballotage-commissie! Hun gezichten waren onleesbaar maar boven hun hoofden kwam de Nederlandse Vlag in strijklicht volledig tot zijn recht. Naderbij komend, zag ik dat op de vlag stond: ""Eén volk. Eén natie. Eén Stichting Journalistiek Hors Catégorie.''

Er werden kelen geschraapt. ""Naam, Daan?!'' klonk het zakelijk. ""Schrijvers,'' stamelde ik, ""Schrijvers is de naam.'' Het bleef even stil. ""Juist. Wij lezen hier in uw dossier, nummer 1013, dat u door uw hoofdredacteur W. Decheiver bent aangewezen om De leesbare Boek in Beeld te concipiëren, aan bundeling van twaalfeneenhalf jaar kapitale kwaliteitsjournalistiek uit uw toonaangevend periodiek Boek in Beeld. Is dat correct?''

""Euhhh...'' zocht ik naar woorden, alsof het leven te snel voor mij ging.

""Blijkens de door u ingevulde formulieren...,'' baste een andere stem, die mij vagelijk bekend voorkwam van de radio - ""Maar ik heb helemaal niets ingevuld...,'' probeerde ik licht in de zaak te krijgen, ""Het hele project is pas anderhalf uur oud!'' (""Is dat een bezwaar?'' klonk een haastig gesmoorde riposte) - ""...wilt u subsidie ad. ƒ 20.000 voor reizen, onderzoek en overpeinzing. Welnu, we kunnen daarover kort zijn. Deze aanvraag wijzen wij af.''

Mijn adem stokte en mijn ziel tuimelde pijnlijk van het wankele keukentrapje dat zelfrespect heet. Afgewezen! En ik had niet eens wat aangevraagd! Dat was kras!

""Het is,'' vervolgde de stem, ""namelijk veel te weinig! U krijgt van ons voor De leesbare Boek in Beeld maar liefst ... ƒ 75.000. Van Harte gefeliciteerd! Weet u al wat u ermee gaat doen?'' Plotseling floepte het licht aan en gelijktijdig zette feestmuziek in. ""Ha, ha, Daan! Gefopt! We hadden je mooi te pakken, hè!'' klonk het jolig vanachter de tafel, waar ik nu de gezichten kon ontwaren. ""Walter, jij hier??'' stamelde ik. Het was Walter Decheiver, mijn eigen hoofdredacteur van Boek in Beeld. En naast hem in de ballotage-commissie zaten vele van mijn nieuwe vrienden, waaronder persprofessor Bep Bakhuys, de zoetgevooisde mevrouw die eruit zag alsof ze sinds 1968 louter van subsidie had geleefd (en dat was ook zo), en menig andere vooraanstaande opinion leader van diverse pluimage!

Proficiat, Daan, dacht ik terwijl mijn inborst door tweespalt werd verscheurd, dit besluit van de Stichting Journalistiek Hors Catégorie is een hele eer, maar: wat betekent het?

(Wordt vervolgd)