Tennisteam gaat niet uit van eigen kracht

ROTTERDAM, 14 JULI. Richard Krajicek zou op een hard-court baan beduidend meer aces hebben geproduceerd, dan er dit weekeinde van hem zijn te verwachten op het Malieveld in Den Haag. De keuze voor gravel als ondergrond voor de Davis-Cupwedstrijd tegen Zweden heeft zich tegen het Nederlandse team gekeerd. Bondscoach Stanley Franker koos voor de trage baansoort om het "gevaar' Stefan Edberg te neutraliseren. Onbedoeld haalde hij juist de angel uit zijn eigen team.

Edberg komt niet naar Den Haag, waar Nederland en Zweden vrijdag, zaterdag en zondag strijden om een plaats in de halve finales van het Davis-Cuptoernooi. Zijn vrouw verwacht volgende week een kind. De drievoudig winnaar van de Davis Cup wil de bevalling niet missen. De 27-jarige Zweed zegt nog één of twee jaar op topniveau te willen spelen en een volledig programma af te werken, maar heeft deze week uitgekozen om zijn toekomstige prioriteiten te etaleren.

Het thuisspelende land mag beslissen op welke baansoort de ballen stuiten. Nederland ging niet uit van eigen kracht, maar opteerde voor het zwakste punt van de tegenstander. De tactische truc die Edberg had moeten treffen, is nu Krajicek tot last. Hij is de beste tennisser (nummer twaalf van de ATP-ranglijst) van de vier spelers die het enkelspel voor hun rekening zullen nemen, maar speelt niet op de baan die het meest geschikt is voor zijn aanvallende speltype.

De Nederlanders troosten zich met de wetenschap dat door de keuze voor gravel ook Henrik Holm zich zal moeten bepreken tot het dubbelspel. Holm is de hoogst genoteerde Zweed achter Edberg. Hij staat zeventiende, maar speelt alleen goed op snelle banen. De Zweedse coach Jon-Anders Sjögren moet zich daarom behelpen met Magus Gustafsson (nummer 33) en Magnus Larsson (nummer 58) in het enkelspel en met Anders Jarryd (nummer 78) en Holm in het dubbelspel. Gustafsson en Larsson zijn erkende gravelspecialisten, typische produkten van de Zweedse tennisschool met krachtig baseline-spel en een dubbelhandige backhand. Atleten die als ze hun dag hebben van iedereen kunnen winnen, maar in mindere vorm kwetsbaar zijn. Over hun kansen tegen Paul Haarhuis - de tweede Nederlander in het enkelspel - valt weinig te zeggen. Gustafsson won recentelijk op gravel driemaal van Haarhuis, maar de Nederlander weet zich dit weekeinde gesteund door ruim 11.500 toeschouwers.

Toch is gravel niet onoverkomelijk voor Krajicek. Dat bewees hij met zijn plaats in de halve finale op Roland Garros. De belangrijkste winst die hij Parijs boekte was dat hij er van overtuigd raakte ook op de trage baansoort met zijn eigen speltype te kunnen winnen. Met wisselvallig, maar bij vlagen uiterst effectief en in ieder geval consequent service-volley-spel, desnoods in een vijfde set, desnoods vanuit vrijwel verloren positie.

De nadelen van gravel zijn beperkt. In Parijs noemde Krajicek de "slipperigheid' van gravel zijn grootste probleem. “Aan het net moet je snel reageren, maar kan je jezelf niet zo makkelijk afzetten als op hardcourt of op een andere baansoort die meer stabiliteit geeft. Je hebt minder grip op de baan. Op gravel worden de ballen zwaarder door het gravel en is de baan trager, zodat je tegenstander meer tijd krijgt voor zijn service-return.”

Mark Koevermans, de held van Barcelona die in Den Haag plaats moet maken voor Krajicek, is een typische gravelspeler. “Gravel is voor mij het prettigst om op te spelen en het leukst om naar te kijken. Op gravel zie je nog "totaaltennis'. Tennis draait steeds meer om de service. Op gras kijk je niet verder dan de return, als je die al terugkrijgt. Maar in een partij tussen twee gravelspelers moet je echt een paar slagen vooruit denken, moet je geduld hebben. Dan zie je alle hoeken van de baan. Op gravel zie je nog de dropshot, op hardcourt en gras niet meer.” En, het summum voor de zwoeger, je haalt veel meer ballen. “Je kan op gravel twee meter glijden.”

Koevermans stelt dat gravelspelers - zoals hijzelf en zoals Larsson en Gustafsson - het vervelend vinden tegen Krajicek te moeten spelen. “Ze krijgen opeens korte rally's, moeten constant presteren, terwijl ze gewend zijn eerst tien of vijftien keer heen en weer te slaan. Richard slaat drie aces, twee goede volley's en mist dan weer drie returns. Daar zit geen regelmaat in.

“Richard moet zijn eigen spel blijven spelen. Niet zoeken naar iets anders op gravel. Onbegrijpelijk, zoals Becker op Roland Garros vanaf de baseline ging spelen. Als je gaat zoeken twijfel je”, weet Koevermans.

Tegen een verzwakt Zweden maakt Nederland dit weekeinde een goede kans om de halve finale te bereiken. Daarin zou de ploeg Franker op een thuiswedstrijd tegen Duitsland mogen rekenen. Zonder Boris Becker, maar met Michael Stich en Marc Goelner in het enkelspel, lijkt Duitsland op het gras in Halle te sterk voor Karel Novacek en Peter Korda die de Tsjechische Republiek vertegenwoordigen. In de andere helft van het speelschema speelt Italië thuis tegen favoriet Australië en Frankrijk thuis tegen India.