Foto

Het sjofele Amsterdamse steegje dat ik op weg naar huis wil inslaan, wordt geblokkeerd door een omvangrijke Italiaanse familie waarvoor zich de patriarch met een camera heeft opgesteld.

Voor foto's heb ik respect. Meestal houd ik mijn pas in en wacht tot er geknipt is of ik loop achter de fotograaf om. Soms buk ik, zak door mijn knieën en haast mij in die houding onder het blikveld van de camera door.

Maar hier valt niets te bukken of achterom te lopen: de doorgang is geheel versperd. Doorlopen tot de volgende zijstraat heeft geen zin. Voor ik daar ben, is de foto al genomen. Ik besluit te wachten.

Waarom de patriarch, bij zoveel stadsschoon, dit armoedige straatje heeft uitgekozen is mij een raadsel. Zou hij zelf in een steegje geboren zijn? In Napoli of Roma? Zo'n steegje waar de drooglijnen het zicht op de hemel doorkruisen en waar, op wasdag, de lakens van muur tot muur reiken?

Onder veel gelach en geduw stelt de familie zich volgens de aanwijzingen op. De nauwe passage is vol van hun stemmen.

“Carlo, subito! Carlo! CARLO!” Deze waarschuwing is gericht aan een puber die met kam en spiegel zijn gitzwarte Elvis-coupe staat bij te werken. “Giacomo!” Op die naam reageren er drie. Bedoeld wordt Giacomo de jongere. Die moet door zijn knieën zakken. En waar is Luisa? Luisa heeft zojuist een zwerfhond ontdekt en poogt zich, in haar witte, tulen jurkje, door het dichtgeplante benenbos van haar ooms en tantes te wringen. Ze wordt van de straat getild, over de hoofden heen doorgegeven en gelegd in de armen van de oude vrouw met het slechte gebit die de centrale plaats inneemt. "Klik'.

Terwijl de groep zich verstrooit, duwt de patriarch behoedzaam het schuifje weer voor de lens. Hij houdt het toestel in zijn handen zoals een vrek zijn geldbuidel omklemt. Zijn Famiglia zit in dat doosje gevangen. Voldaan knoopt hij het etui om het apparaat dicht en ontspant zich.

Dan keert hij zich naar het handjevol wachtenden. Theatraal spreidt hij zijn armen, trekt zijn schouders op en verontschuldigt zich in het zangerigste Engels dat ik ooit gehoord heb: “We are tourists.”