Handel in sport een publiek geheim

Corrumperende mensen horen bij commerciële sporten. Weinigen reageren verontwaardigd op de derde corruptie-affaire onder Franse topclubs.

Na St. Etienne en Bordeaux is Marseille aan de beurt. Voetbal in Italië, Spanje, Griekenland, Duitsland, België, Joegoslavië, Hongarije en recent Polen kent dezelfde ervaringen. Als de samenleving buiten het stadion naar corruptie neigt, waarom niet daarbinnen? Competitiedrang. Ook de commerciële sportwereld draait om marketing, geld en macht.

Dat zijn de slechte buitenlanders. Beroepsvoetbal in Nederland lijkt buiten deze wereld te leven. Weliswaar genoeg discutabele uitslagen op beslissende dagen, maar niemand maakt zich ongerust. Er hoeft maar één wanhopig profje een aanklacht bij de politie in te dienen over een toenadering door een vertegenwoordiger van een tegenstander.

Het is een situatie vergelijkbaar met de commerciële wielersport. Meer dan in beroepsvoetbal is het in beroepswielrennen publiek geheim dat weleens wordt gehandeld. Niet alleen overwinningen in kermiskoersen, maar ook in Tour-etappes, klassiekers en wereldkampioenschappen zijn verhandeld. Daarmee geconfronteerd verweren renners zich weleens met het excuus dat ze "beroepsrenner' zijn. Juridische gevolgen heeft een transactie nooit gehad. Hoewel journalisten weleens onthullingen deden aan de hand van verklaringen van betrokkenen. Officiële wielerinstanties ondernamen nooit iets. Zelfprotectie. Wie praat wacht wraak. Meestal in de vorm van nooit meer mogen winnen. Morgen zou zich een renner kunnen melden met een verklaring waarom hij altijd net niet won. Misschien verdiende hij liever geld dan roem, omdat die vergankelijk is. Misschien is hij altijd "geflikt', omdat hij één keer anderen heeft "geflikt' door het spel niet mee te spelen. Misschien stapt hij naar de politie en zegt hij dat die en die hem geld hebben geboden, omdat zij moesten winnen, omdat zijn sponsor publiciteit eiste.

Krijgt die aanklacht een juridisch vervolg dan staat het commerciële wielrennen op zijn kop. Net zoals nu de voetbalwereld van Bernard Tapie, de voorzitter van Marseille, die in de Tour tegen de reglementen als sponsor plaats nam in de auto van de wedstrijdleiding om het duel tussen LeMond en Hinault te kunnen "zien'. LeMond moest winnen. Dat paste in 1986 net zo in de marketing van Tapie's machtswellust als de Europa Cup-zege van Marseille in 1993.