Drs. Johan Fop de Vroedt (1 april 1932) studeerde ...

Drs. Johan Fop de Vroedt (1 april 1932) studeerde economie in Rotterdam, was werkzaam bij Philips en Tomado en directeur van een touroperator. Sinds 1975 vormt hij samen met zijn partner Joan Thierry het headhuntersbureau De Vroedt & Thierry. Hij is auteur van "God Geld GENIETEN' en werkt aan zijn tweede boek. Samen met onder anderen Odette van Thijn en Erica Terpstra zat hij in het aanbevelingscomité van het AmsterDAMdiner, dat afgelopen zondag in de hoofdstad voor de tweede keer plaatsvond ten behoeve van het buddyproject van het aidsfonds.

Dinsdag 29 juni

Zes uur in de ochtend.

Tijdens de bijna dagelijkse wandeling door het Amsterdamse Bos genieten we van vogelgekwetter en voelen de "frisheid van limoenen' aan den lijve.

Joan telt 13 konijnen, ik elf!

Om zeven uur sta ik voor de spiegel en zeg in diepste nederigheid: ""Wie ben ik, dat ik u mag scheren?''

De zon schijnt.

Even voor acht uur verlaat ik ons huis in Amstelveen en om 8.15 hebben Joan en ik ons eerste interview van vandaag.

De kandidaat (33), open vrolijk gezicht, stapt de "operatiekamer' binnen. Voordat hij achter de grote ronde tafel heeft plaatsgenomen, vraag ik: ""Wat is het bijzondere van u.''

Wat ondeugend zegt hij: ""Niks bijzonders.''

""Hoe komt u hier dan binnen, wij doen alleen in achten en negens.''

""U hebt mij gebeld.'' Hij gaat zitten.

""Wat is uw jaarinkomen'', vraag ik pardoes. 360 duizend gulden per jaar. ""Is dat niets bijzonders?'', vraag ik.

Hij lacht breeduit. Gaat voorover zitten, wordt dan ernstig: ""Ach heren, pech verdien je en geluk verdien je, dat moet u toch weten!''

Zo, de werkdag is begonnen.

Om half tien stappen wij in Amsterdam Buitenveldert bij een nieuwe opdrachtgever van een groot internationaal concern binnen. De voorzitter van de raad van bestuur en een divisiedirecteur, een typische intrapreneur, ontvangen ons hartelijk.

Ze hebben een bijzondere opdracht en daar willen ze naar hun eigen zeggen een bijzondere headhunter voor inschakelen.

We gaan er maar van uit dat dat een compliment is.

Het gesprek verloopt intelligent en origineel.

Bij het uitlaten zegt de voorzitter: ""Mijnheer Thierry, wat aardig, u hebt een das om waar de initialen van ons concern op staan.''

Natuurlijk is dit toeval maar Thierry zegt ad rem: ""Ach, wij passen ons altijd aan, ik heb zo wel 40 verschillende dassen!''

We krijgen de opdracht.

Tijdens de rotary-lunch hou ik een kort praatje van vijf minuten over mijn uitstapje van een dag naar Madrid waar wij, Joan en ik, als leden van de Rare Birds door de Thyssentjes werden rondgeleid door hun museum waar voor miljarden aan kunst hangt.

Joan vraagt aan de baron: ""Wat is het aardige aan miljardair zijn.''

De baron: ""Als je miljardair bent dan kun je pas echt doen en laten wat je wilt, echter met dit verschil dat de meesten dit wel kunnen, maar kennelijk niet durven en zo toch weer in een gevangenis zonder tralies zitten.''

""Ik niet'', zegt hij en lacht ondeugend.

""Wat is uw geheim'', vraag ik hem, toch wel indringend.

""Mijn geheim?''

Zijn ogen zoeken zijn vrouw en zijn linkerhand pakt haar rechter.

""Dit is mijn geheim.''

""Uw vijfde vrouw?'', vraag ik licht ironisch.

""De eerste vrouw'', hij wacht even, ""met wie ik alles samen doe, tot de inrichting van dit museum aan toe.''

""U zal nooit meer bij haar weggaan'', zeg ik, ""want de meeste huwelijken en vriendschappen gaan niet stuk door overspel maar door buitenspel.''

""Dan hebt u het leven goed begrepen'', knipoogt hij.

Ook PB is er, hij straalt en voelt zich, zo te zien, prinsheerlijk.

Hij speelde altijd de tweede viool maar is wel de dirigent van zijn eigen leven gebleven, knap!

Een enkelvoudig leven is ronduit saai

Een dubbel leven is van een dubieuze en vaak inferieure kwaliteit.

Een meervoudig leven is een verrukkelijk leven.

Met iedereen heb je een andere relatie.

Zo lang je je kunt uiten kun je ook innen.

Na de Rotary zien we nog vier kandidaten en ik ga 's avonds met Gijsbert naar de health club en onder het eten bijpraten. Joan en Patty gaan naar hun vaste eetadres bij Reinier.

Als ik uit vrijen ga, ga ik niet vreemd maar ga ik vrijuit.

Liefde is genieten van elkaars genieten.

Woensdag

Geef mij een naam en ik ben verloren.

Ten diepste wil ik eigenlijk nergens bijhoren. Geen GROEP, niks, hoogstens g e - r o e p. Aids is besmet.

Toen de voorzitter van de Stichting AmsterDAMdiner, Robert Weyhenke, mij enkele maanden geleden belde en vroeg zitting te nemen in het comité van aanbeveling, dacht ik: Oh nee, dat kost me veel tijd.

Meneer De Vroedt, dit moet u doen om het bedrijfsleven te interesseren want het doel van de aktie is GELD en SYMPATHIE!

Ik vroeg: ""Wie zitten er nog meer in het comité?''

""Onder anderen Odette van Thijn en Erica Terpstra.''

Ik zei onmiddellijk ""Ja'', want ik vind dat twee leuke meiden. Zo op het oog en van verre!

Stan Huygens (de Telegraaf) had vorig jaar een positief verhaal gemaakt, dus ik nodigde hem uit. ""Ik kom graag'', zei hij, ""want het is een goede zaak. Je moet ook Rob Hazelhoff vragen (ABN/AMRO).'' ""Waarom?'', vroeg ik (hij wist niet dat ik hem al als sponsor had).

""Die man is zo erudiet dat hij praktisch geen taboes kent.'' Dat vond ik een inspirerende, om niet te zeggen, erudiete uitspraak.

Trouwens, Godfried van der Lugt (ING-bank) deed er nog een schepje bovenop. ""Johan, vanzelfsprekend doen wij mee. Als bank zijn wij altijd toch voor safe-spelen. Wij steunen graag onze klanten met betrekking tot de aids-bestrijding.'' (Veilig vrijen).

Ineens zag ik meer mogelijkheden, van Jaguar tot Noro, van Willem - Commissie - Stevens (CDA) tot tycoon Lars Magnusson, die spontaan meededen.

Het was hartverwarmend, grensverleggend, grensloos.

's Avonds eten Joan en ik thuis op het Witte Huis in Amstelveen, boontjes, komkommer en biefstuk. Om met Kloos te spreken: ""Wij koken een zeer goede aardappel.''

De avonden thuis vinden Joan en ik heerlijk, geen mens om je heen. Voor ons de hoogste vorm van uitgaan.

Donderdag

Het is prachtig weer en daar we het break-even punt van ons bureau voor dit jaar reeds gepasseerd hebben, laten we ons zo'n mooie dag niet ontglippen.

Wij wandelen langs het strand van Zandvoort naar de grens met Noordwijk en komen onderweg onze buurman André Batenburg tegen.

Altijd interessant, hij nodigt ons uit voor een kop koffie en wij kunnen alleen bij Adam en Eva terecht. We doen alsof we alledrie niks zien. Ik kijk mijn ogen uit. Leuk om met André de top van het Nederlandse bedrijfsleven door te nemen tussen mensen die letterlijk niets om het lijf hebben. Alles is relatief.

André betaalt want wij hebben slechts onze zwembroeken aan en hij een keurige spijkerbroek (met vouw).

Na twee uur terug, we zien nog twee kandidaten en ik brainstorm met mijn ghostwriter, Justus van Oel. De titel van het nieuwe boek hebben we al: Gebod tot genot.

Vervolgens Elco Brinkman gebeld om hem een tafel aan te bieden bij het AmsterDAMdiner. Vindt het jammer maar moet naar de Limburgse jagers die dag. Janneke Brinkman (een heerlijk mens) raadt ons aan Hirsch Ballin te bellen.

De zondag blijkt Hirsch heiliger dan de ernst van zijn normen en waarden, hij komt dus ook niet.

Misschien heeft hij wel gelijk want soms is solitariteit belangrijker dan solidariteit.

Dan maar naar "de heggen en de steggen' ).

Ik geef namens V & T de tafel aan Tonio Hildebrand cadeau.

Met de ouders van Joan het verlate vaderdagdiner, buiten bij "Rust Wat' in Blaricum. Zij zijn 77 respectievelijk 87 maar rust is in hun geval zeker nog geen roest. Een inspirerende avond.

Vrijdag

De eerste vrijdag van de maand krijg ik mijn 10.000 km beurt, dan ga ik naar het instituut Butterfly, een vitaliteitscentrum in Baarn. Naar mijn "goeroes' Henk en Margriet.

Voor onder andere de lever, gal en prostaat werkt hun therapie zeer adequaat. Ik houd namelijk van een spiritueel leven en soms leidt dat wel eens tot een leven met (te) veel spiritualiën. Whiskey full thinking, zullen we maar zeggen.

De lever is in feite het ontgiftingsorgaan bij uitstek, het heeft te maken met je drive en met het realiseren van je persoonlijkheid.

De geestelijke functie van de lever is het maken van plannen en de geestelijke functie van gal is het uitvoeren van die plannen.

Frustratie is het verschil tussen denken en doen en dat bepaalt de kwaliteit van je prostaat.

Met name bij mannen boven de vijftig blijkt er een positieve correlatie te liggen tussen hun verveling, frustratie en de status van hun prostaat.

Heb je een sterke gal en een zwakke lever dan ben je meer een doener dan een denker en als je een sterkere lever hebt en een zwakke gal dan ben je meer een denker en komt er van plannen concretiseren niet veel terecht.

Waartoe kom ik hier al acht jaar, elke maand?

Ik ben in die acht jaren tien jaar jonger geworden. Ze zijn niet goedkoop maar het is een diepte-investering voor het leven.

Vandaag zegt Henk: ""Omdat al je functies gesynchroniseerd zijn, is je slijtage minimaal, en je prostaat optimaal, picobello.''

Denken en voelen, willen en kunnen zijn optimaal op elkaar afgestemd, liggen in elkaars verlengde.

Opgewekt stap ik na anderhalf uur acupunctuur voldaan in mijn auto, ik heb weer een butterfly-touch gehad. Ik besef dat de meeste vriendschappen en huwelijken vastlopen als men lotgenoten blijft, elkaars invalidewagen is.

Echte vrienden worden bondgenoten die elkaar inspireren.

Vrienden zijn goed voor je immuniteitssysteem, zegt Margriet. Ze zijn meer dan vrienden.

Vanavond eet ik thuis met Joan, bloemkool en gehakt.

Voor de buis naar Cheers en Keeping up Appearances gekeken.

Zaterdag

De heerlijkste dag van de week.

Iedere zaterdag maak ik het ontbijt klaar. Grapefruit en sinaasappelsap en allebei een gekookt ei. Om acht uur ga ik naar de warme bakker, met mijn blote benen en een regenjas over mijn boxershort. Het meisje achter de toonbank kijkt naar mijn kuiten. Heerlijk, een kruimeltje erotiek op de vroege ochtend.

Joan en ik nemen al brunchend de wereld via kranten en weekbladen (van NRC tot Privé) door. Ik lees het artikel dat Joans moeder mij gegeven heeft, van een Nederlandse Marokkaan David Pinto, die zich ergert aan de anti-racisme industrie. Er moet weer een prikkel komen om te werken omdat migranten uit de wereld geen enkele noodzaak zien om te werken als die prikkel ontbreekt.

Waarom zou je gaan werken als je een uitkering krijgt. De meesten begrijpen niets van ons Nederlanders, wij zijn gek.

Met name de mensen van de Partij van de Arbeid en Groen Links hebben zo weinig "vloer-gevoel' dat de allochtonen worden doodgeknuffeld in plaats van als gewone mensen behandeld te worden, als burgers met dezelfde rechten en plichten.

De tweedeling in de maatschappij wordt vooral de laatste jaren de driedeling van de maatschappij. Rijken, minder rijken en allochtonen.

Van de tweedeling kun je nog zeggen dat het een gezonde spanning kan oproepen, maar de driedeling is een sociale tijdbom. Je kunt merken dat Pronk nooit meer in de kroeg komt, hij weet niet meer wat er onder de mensen speelt.

Nog één nachtje slapen.

Morgen is de grote dag!

Zondag

Amsterdam, de stad waar alles kan

We gaan met hoge verwachtingen naar het AmsterDAMdiner, 900 mensen, allemaal ten bate van het buddyproject van het aidsfonds. Nadat ik aan het eind van de avond de grote inspirator van dit diner, Robert Weyhenke, heb bedankt, draag ik het gedicht voor dat Joan en ik hebben gemaakt:

Het leven heeft 2 kanten,

geboorte en de dood,

de leegte en de ruimte,

de glamour en de goot.

Een vriendje is gestorven,

aan aids, hij is niet meer,

wàt is van God nog over

wié is die Lieve Heer?

Wat zal er zwaarder wegen,

de tranen die ik wis,

de nagelaten leegte,

of de herrijzenis?

De sterren blijven stralen,

al ben ik echt niet vroom.

Dáár blijf ik op vertrouwen,

dàt is mijn jongensdroom.

Maandag 5 juli

Chiem van Houweninge: ""Het was een fantastische avond, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Dat solidaire, dat informele en dat ideële: De dood brengt mensen dichter bij elkaar. Als je weet dat ook jij zult sterven, Johan, besef je pas dat je het leven moet vieren.'' Hieraan moet ik denken bij de "grote' René Klijn, die ook nog een uurtje op het gala was en die ik al 10 jaar ken.

Ik weet nog hoe enorm ambitieus hij was en, hoe dan ook, zijn doel wilde bereiken. Hij zegt tegen me: ""Ik heb het toch bereikt Johan'', en geniet van alle camera's en aandacht en is nog vol plannen om een nieuwe CD op te nemen.

Ik realiseer me, hoe gek het kan gaan in het leven, sommige mensen hebben tachtig jaar niet geleefd terwijl anderen het er in nog niet eens de helft, dubbel uithalen.

Gert en Hermien, hun mooie dochters met hun flexibele lijven brengen een show van jewelste, je kan zien dat ze na het donkere dal van artikel 31 K.O., naar het licht zijn gegroeid, en dat ze nu werkelijk dansen in de vrijheid van de kinderen Gods.

Nu waarlijk "vrijgemaakt' van de knellende banden van de EO, de omroep van het Eerste Oordeel.

Ik wandel in het Licht, als we en masse met Lee Towers het slotlied zingen: You never walk alone. Religie ten top. We waren met z'n allen een beetje buddy voor de buddy's.

Morgen met vakantie naar San Diego.

) Lucas 14, vers 15 t/m 25