Rommelige compilatie Polygoon-bioscoopjournaal

Beeld van Nederland, deel zes (1970-1975), op de markt gebracht door Strengholt Licensing, prijs f 49,95

Soms maakt succes overmoedig. Terecht heeft de NOS tot dusver - ook op deze pagina - veel lof geoogst voor de serie videobanden die onder de titel Beeld van Nederland op de markt is gebracht. Het is een mooi pakket, die reeks van vijf banden, samengesteld uit het archief van het Polygoon-bioscoopjournaal en gezamenlijk de jaren 1945 tot 1970 omspannend. Het was bovendien vanaf het begin de bedoeling dat het daarbij zou blijven, want na 1970 moest Polygoon inzien dat de strijd om het nieuws definitief door de televisie was gewonnen. Wat sindsdien nog bijna vijftien jaar lang aan varia in de voorprogramma's van de bioscopen is vertoond, mocht nauwelijks meer de naam van journaal hebben.

Maar de betrokkenen hebben het niet kunnen laten de serie voort te zetten. Zojuist verscheen dus deel zes van Beeld van Nederland, gewijd aan de jaren 1970-1975. En meteen is duidelijk dat dat beter niet had kunnen gebeuren.

De nieuwe aflevering is volgens de tekst op het omslag samengesteld uit het NOS-journaal van die dagen, maar blijkt in werkelijkheid grotendeels te zijn ontleend aan de destijds gemaakte jaaroverzichten. Op zichzelf zou dat nog niet eens zo erg zijn, maar het gevolg is een anderhalf uur durende hutspot van korte flitsen over gebeurtenissen die niets met elkaar te maken hebben - want zo werden ze in die jaaroverzichten nu eenmaal door Fred Emmer aan elkaar gepraat. Het vliegt heen en weer tussen de blaaspijpjes en de bedrijfsbezettingen, de treinkaping en de woede van Wim Kan over het bezoek van de Japanse keizer, de hotpants, de moeder-mavo en de autoloze zondag. En er is bovendien slaapverwekkende saaie muziek onder gezet, waardoor ook de laatste sporen van spanning uit deze compilatie verdwijnen.

Maar een nog veel groter bezwaar vind ik de beeldkwaliteit. Of liever: het ontbreken daarvan. In vergelijking met het uitstekende filmcamerawerk van Polygoon blijkt het NOS-journaal in de eerste helft van de jaren zeventig smoezelig en slecht belicht materiaal te hebben afgeleverd, dat bovendien lang niet zo uitgekiend werd gemonteerd als bij het bioscoopjournaal het geval was. Het is na die vijf Polygoon-banden dan ook een armoedig en niet erg inspirerend rommeltje dat op deze zesde band is samengebracht. Het feest der herkenning is er een stuk minder aardig door geworden.