Voor een miljoen dollar naar bed met Robert Redford

Indecent Proposal. Regie: Adrian Lyne. Met: Robert Redford, Demi Moore, Woody Harrelson, Seymour Cassel. In: 66 theaters.

Het commerciële succes van Indecent Proposal is niet te danken aan de geringe kwaliteiten van de film, maar aan de enorme "marketing'-waarde van de schijnbaar overzichtelijke centrale vraag uit de plot. Ook op Radio 3 kunnen tieners deze week al de discjockey van dienst bellen met hun persoonlijke antwoord op die prangende kwestie: “Zou je "het' doen voor een miljoen?”.

Uiteraard luidt het antwoord steevast: “Het ligt er aan met wie”. De eerste van de vele denkfouten in het door in zulke "topic'-films (Fatal Attraction, 9 1/2 Weeks) gespecialiseerde regisseur Adrian Lyne gladjes verfilmde script van Amy Holden Jones is dat het in het onderhavige geval om Robert Redford gaat. Zou het in geldnood verkerende sympathieke echtpaar (Demi Moore en Woody Harrelson) een onfatsoenlijk voorstel hebben ontvangen van een door, zeg Danny De Vito of Joe Pesci vertolkte miljardair, dan zou het dilemma interessanter geweest zijn.

Natuurlijk zegt Moore, met volledige goedkeuring (om het voorzichtig uit te drukken) van haar man, ja op de "deal' die de charmante entrepreneur Redford aanbiedt. Een miljoen dollar voor een nacht in het bed van een eenzame tycoon, en dan weer over tot de orde van de dag. Maar ze kan hem vervolgens maar niet uit haar gedachten bannen, zoals haar man direct ontdekt. De film laat discreet in het midden wat er op Redfords jacht precies tussen beiden gebeurd is. De duivelse arrogantie van Redfords personage is sexy, zeker, maar of hij haar nu daardoor ingepalmd heeft, of juist door zijn kwaliteiten als mens of minnaar, dat laat het scenario in het midden.

De moraal is misschien dat je niet ongestraft vreemd kunt gaan (Fatal Attraction) of dat voor geld niet alles te koop is (vergelijk Pretty Woman, een verwant modern sprookje). In dat laatste geval zou de hypocrisie van Indecent Proposal stuitend zijn: eerst wordt de kijker lekker gemaakt met de aantrekkelijkheid van Redfords onbeperkte middelen, en dan zegeviert in de laatste helft van de film, waarin plotseling over geld helemaal niet meer gesproken wordt, de ware liefde.

Een slordig uitgewerkte, van clichés vervulde driestuiversroman is Lynes film, die bovendien nog eens schaamteloos de plot steelt van de recente, veel geestiger komedie Honeymoon in Vegas. Dat het publiek desondanks ongeremd toestroomt, bewijst dat het in Hollywood al lang niet meer gaat om wat een film te bieden heeft, maar om de mate waarin een in maximaal zeven woorden samen te vatten typering van het produkt zich leent voor een handige marketing-campagne. De doelgroep bestaat in eerste instantie uit een zo jeugdig publiek, dat het over romantiek slechts in schematische, want theoretische formules na kan denken. Prostitutie is voor die kinderen een uit "soap operas' bekende notie. Indecent Proposal is vooral een belediging voor al die vrouwen die voor heel wat minder geld hun lichaam moeten verkopen aan lelijker mannen dan Redford, en desondanks soms hun integriteit weten te behouden. Alleen daarom al was Pretty Woman een oprechter en eindeloos veel subtieler film dan Indecent Proposal.