Rooks tast nog in het duister over oorzaak van zijn ziekte

VANNES, 6 JULI. Bij zijn aan komst in Vannes kreeg hij gisteren een warm applaus. Gaf het in groten getalen aanwezige Franse wielerpubliek blijk van zijn bewondering voor de eenzame Steven Rooks? Of was het medelijden? Pauvre garcon klonk het uit een vrouwenmond. De 32-jarige Nederlander bereikte de streep met een achterstand van veertig minuten. De sluiting van de tijdcontrole was al lang voorbij. Dus was de Tour de France fini voor Rooks, die met holle ogen en ingevallen wangen in de armen van een verzorger viel.

Niet alleen de Nederlandse pers had hem opgewacht, ook de Spaanse, want Rooks heeft een contract bij de sponsor Festina. Kapot was hij naar zijn zeggen. Op ongeveer zestig kilometer van de meet meldde de Tourradio dat Rooks het peloton niet meer kon bijhouden. De voorafgaande nacht, herinnerde hij zich nog, in het Mercure-hotel van Les Sables d'Olonne, waren de al enige dagen bestaande darmklachten aanzienlijk verhevigd. “Van boven en onder, ik hield niks meer binnen”, wist hij. Hij was langer op de wc geweest dan in zijn slaapkamer. Over de oorzaak tastte hij in het duister. Bij zijn weten had hij niets verkeerd gegeten. Misschien was de nervositeit de oorzaak.

“Als je thuis bent”, bracht Rooks nog uit, “dan ben je van zo'n gezondheidsprobleempje snel verlost. Maar in de Tour.” Het was opvallend dat de Nederlandse routinier - in 1988 nog tweede in het eindklassement - door zijn ploegleiding aan zijn lot werd overgelaten. Waarom was er niet één van zijn maten opgedragen de ex-bergkoning bij te staan tijdens zijn lijdensweg richting Vannes? “Dan verliest Festina misschien twee man”, antwoordde Rooks. Ja, Gert Jakobs, die had hem vast wel te hulp willen schieten. “Maar dan had hij de sprint niet kunnen aantrekken voor Van Poppel, een kansrijke jongen in deze etappe.”

De nu vertrokken Rooks had zich nog zo veel voorgesteld van deze Tour. Dat optimisme was niet gebaseerd op zijn verrichtingen eerder dit seizoen. Want die waren verre van goed. Rooks "scoorde' niet in de voorjaarsklassiekers, en staakte begin vorige maand de strijd in de Ronde van Italië, waaraan hij naar zijn zeggen “oververmoeid” was begonnen door zijn deelneming aan de veeleisende Amerikaanse Tour DuPont. Later stapte hij wegens een knieletsel eveneens af in de Ronde van Zwitserland. Maar onverwachts stond hij nog geen week later ineens kiplekker, vastberaden en in optima forma aan de start van het Nederlandse kampioenschap. Rooks was daar weer de oude Rooks: hij wachtte als zo vaak in zijn loopbaan té lang met het nemen van initiatieven, waardoor hij Breukink niet van de titel kon afhouden.

Rooks zei gisteren in Vannes dat hij volgend jaar wil terugkeren in de Tour. “Want mijn afscheid vandaag”, vond hij, “was geen gevolg van gebrek aan niveau. Ik was ziek, zo simpel was dat, niet in orde.”

Dat laatste gold ook voor Breukink. De kopman van Once bereikte de finish weliswaar keurig in het peloton, maar hij had in de tweede etappe “als een beest” afgezien. Zijn gekwetste linker knie, met daarop warmtepleister, had het gehouden. “Maar” vertelde Breukink, “af en toe ging het goed, en dan ineens had ik heel veel last. Het been doet zeer, al is het niet zo dat je de pijn niet kunt verdragen. In vergelijking met zondag is er nauwelijks verbetering opgetreden.”

Zondagavond zei ploegleider Saiz nog dat Erik Breukink alleen "als laatste middel' een injectie tegen een dreigende ontsteking in zijn linker knie zou krijgen toegediend. De verontruste Spaanse teamarts hanteerde de spuit een paar uur later toch.