RUDOLF SEITERS; Capabele steunpilaar

BONN, 5 JULI. Hij geldt als harde onspectaculaire werker en taai-geduldige dossierkenner. Onopvallend grijs gekleed, grote hoornen bril voor een tamelijk non descript gezicht. Vaak als kleurloos, soms ook wel - juister - als een “capabele conservatief”, beschreven. Gerespecteerd als vertrouweling van Helmut Kohl en al jaren een van de "stille krachten' rondom de kanselier en CDU-voorzitter. Nooit iemand die, zoals zijn generatiegenoot en mede-intimus van Kohl Wolfgang Schäuble (fractieleider in de Bondsdag), een potentiële opvolger van Kohl mocht heten.

Sinds gisteren is hij ex-minister van binnenlandse zaken, de 55-jarige Rudolf Seiters. En een politicus die - gemeten naar andere voorbeelden uit de na-oorlogse geschiedenis - een ongewoon zuiver gevoel blijkt te hebben voor wat ministeriële verantwoordelijkheid kan betekenen. Dat mag worden gezegd, nu hij gistermiddag kwam meedelen dat er tijdens en na de arrestatie van twee RAF-verdachten, vorige week zondag in het station van het Mecklenburgse plaatsje Bad Kleinen, “kennelijk” zoveel is misgegaan dat hij besloten had om af te treden, “hoewel ik mezelf persoonlijk niets te verwijten heb”.

De jurist Seiters komt uit Osnabrück. Hij is CDU-lid sinds 1958, onafgebroken Bondsdaglid sinds '69. Minister werd hij pas nadat hij een jarenlange partij-interne fluistercampagne had uitgezeten wegens zijn huwelijk (in 1974) met een gescheiden vrouw met twee kinderen.

Als iets hem niet kan worden verweten is het dat hij zijn kracht vooral zocht in dramatische of anderszins opmerkelijke acties. Voorbeeld: wie weet nog dat hij najaar '89 als kanselarijminister óók (stil) op dat balcon van de Westduitse ambassade in Praag stond, toen collega Hans-Dietrich Genscher met een brok in de keel weer zo'n veelgefilmd historisch hoogtepunt markeerde door duizenden uit de DDR gevluchte Oostduitsers in de tuin van die ambassade mee te delen dat zij alsnog naar de Bondsrepubliek mochten vertrekken?

Een boze Kohl had hem graag gehouden en hem tot gistermiddag vier uur nog bewerkt om aan te blijven. De woordvoerder van de kanselier liet uitkomen dat Seiters' opvatting over de ministeriële verantwoordelijk wel heel erg zuiver was: “Hij heeft consequenties getrokken terwijl zelfs nog niet vast staat welke fouten zijn gemaakt.”

Maar het zal Kohl niet alleen om de praktische toepassing van het staatsrecht zijn gegaan. Want "Rudi' Seiters was ook een kapitale steun in zijn kabinet. Eerst - sinds '89 - als de kanselarijminister die een grote rol speelde in de "technische' begeleiding van de Duitse eenwording. Daarna - sinds '91 - op Binnenlandse Zaken, waar hij niet alleen de wijziging van het Duitse asielrecht voorbereidde maar op het oog ook vrij onbewogen de stormen doorstond die dat in en buiten Duitsland meebracht.

Er zal voor Kohl, die vanavond moet afreizen naar de vergadering van de zeven grootste industriestaten (de G-7) in Tokio nóg een reden zijn geweest waarom hij Seiters' onverwachte vertrek betreurde. Namelijk omdat dat vertrek ook ergernis weerspiegelt over de manier waarop de FDP en de liberale procureur-generaal Alexander von Stahl de afgelopen dagen hebben geopereerd. Stahl had vorige week over de gebeurtenissen in Bad Kleinen steeds, niet alleen volgens de oppositionele SPD, “een catastrofale informatiepolitiek” bedreven, maar bleef met zijn partij beklemtonen dat de fouten elders waren gemaakt. Wat dus wilde zeggen: bij de landelijke recherche (BKA) en de anti-terreureenheid (de GSG-9) van de grenspolitie, die alletwee onder Binnenlandse Zaken (Seiters dus) vallen. Met een tussenzin gaf Seiters gisteren al aan wat hij daarvan vindt: “Ik wil mijn gezin noch mezelf blootstellen aan een onwaardige discussie over wie wie de verantwoordelijkheid toeschuift of wie aan zijn zetel plakt.” Na die zin leek het trouwens ook wel vast te staan dat Stahls dagen als procureur-generaal zo goed als geteld zijn.