In het spoor van LeMond

Een beetje meer eerbied dezer dagen voor Greg LeMond misstaat niet. Waarom geen open afscheidsbrief aan de meest fascinerende wielrenner van het afgelopen decennium in plaats van de aandacht voor de kleurloze toppers van nu en het misplaatste optimisme rondom Breukink?

LeMond was toch iemand. Hij won niet alleen driemaal de Tour en was tweemaal wereldkampioen. LeMond was mediageniek als geen ander door zijn openheid en zijn bereidheid. Hij zorgde altijd voor strijd, hij trok aandacht. De wielersport voer er wel bij.

Nooit heeft een Tour de France zo'n spannend slot gehad als in 1989 toen LeMond in de afsluitende tijdrit Laurent Fignon uit de gele trui reed. Nooit stonden journalisten in de tropisch hete perstent in Parijs zo hard te juichen omdat ze hun al geschreven portretten van winnaar Fignon mochten weggooien. Zelden heeft een renner de gemoederen zo beziggehouden. LeMond was een mysterie. Zonder hem is de Tour niet meer spectaculair.

LeMond was een vernieuwer. Door hem stegen de rennerssalarissen naar astronomische hoogten. Hij populariseerde de fietscomputer, de valhelm, de rennersbril, het spaghetti-stuur en de baseball-pet voor wielrenners. LeMond verkocht de wielersport zoals alleen een Amerikaan dat kan.

Door hem trok de wielersport de aandacht van de Amerikanen. De rijke Amerikaanse tv-maatschappijen meldden zich in de Tour en later in de klassiekers. Wielersport werd marketing, wielersport werd nog meer commerciële sport dan ze altijd al geweest was. Onbewust werkte LeMond mee aan de grote bevuiling. De Coca Cola-terreur. Geen wielrenner voor de tv-camera of er staat tegenwoordig een rode man of vrouw met een rode baseball-pet naast, achter of liefst vóór hem. En ze zullen het drinken, tot ze er dood bij neervallen.

De Tour is als sport nauwelijks meer geloofwaardig sinds de baseball-petten de toon zetten. Zet de televisie aan en je ziet reclame voor alles wat we niet zouden moeten eten en drinken. Vreugde en verdriet worden verkocht als in soaps. LeMond is voor een belangrijk deel debet aan deze veramerikanisering. Maar hij vocht wèl voor zijn geld. Tot het bittere einde. Hij rekende pas als hij 's avonds bij zijn familie in het hotel zat. Niet zoals de vedetten van nu, op de fiets. Hij is nu 32 jaar, een plotselinge allergie hield hem thuis. Jammer, Greg. Maar het is het beste zo. Je verdient het niet af te gaan in die fantasiewereld.