Het leukste dividend ter wereld

LONDEN, 3 JULI. Ze noemt het haar leukste aandeeltje. Niet één waarvan je slapend rijk wordt, maar desondanks een pareltje in het pakket dat ze heeft aan de beurs van Londen. Zeven jaar geleden gekocht voor ongeveer 35.000 gulden. Drie jaar lang moet er nog moet er nog een bedrag van vijf cijfers over worden betaald. Maar het dividend is uniek, vindt Sylvia Tóth, directie-voorzitter van Content Beheer en volgens eigen zeggen de enige Nederlandse aandeelhouder van The All England Lawn Tennis Ground Limited: vijf jaar lang twee tickets voor veertien dagen centre court op Wimbledon.

Ze heeft er een beetje "de pest in'. Haar favoriet Boris Becker is net uitgeschakeld in de halve finale. Half flesje champagne in de koeler op het zonovergoten terras van de "High Street' op het wereldberoemde tennispark aan Church Road in Londen SW19. Het verlies weggespoeld en al snel weer die spontane lach. Spijkerbroek over een zwart badpak. Helblauwe gympen. Non-conformistisch, zwijgend protest tegen het overvloedige driedelig grijs, de bloemetjesjurken, hoeden en parelkettingen die de duurste ring van het stadion bevolken: de aandeelhouders die aanwezig zijn en gezien worden belangrijker vinden dan de partijen.

Samen zijn ze goed voor een inkomstenbron van 42 miljoen gulden over een periode van vijf jaar. Waarmee ze het recht verwerven zich zo opvallend mogelijk te bewegen door de aandeelhouders-lounge. Van die mensen die de volgende dag in de krant de uitslag lezen. Het is niet bepaald het slag volk waarmee mevrouw Tóth iets te maken wil hebben. Ze is gek op tennis. Op toptennis. Dus gaat ze jaarlijks naar Roland Garros, de US Open en natuurlijk Wimbledon dat een beetje van haar is.

Een vakantie. Een dag of wat aan het begin en steevast de laatste vier dagen. De kaarten die ze niet gebruikt worden verkocht. Via het officiële kanaal dat daarvoor bestaat. Volgens vastgestelde prijzen. Aan andere aandeelhouders die invité's willen meenemen. Het kringetje moet klein blijven. Een aandeelhouderskaart voor de finale brengt tweeduizend pond sterling op. De andere genoeg voor de financiering van een luxueus verblijf in de mooiste suite op de hoogste etage van het Sheraton Park Tower hotel. De nettowinst van de All England Tennis Ground Limited van tien miljoen is hooguit een aardige bijkomstigheid. Want invloed uitoefenen op het reilen en zeilen van Wimbledon doet ze niet.

Ze moeten, denkt ze, raar opgekeken hebben toen ze in haar aandelenportefeuille naast wat olie en pharmacie ook absoluut “een aandeel Wimbledon” wilde. Maar wie enig besef heeft van Engelse folklore weet dat een "debenture' sentimentele waarde heeft. “Het wordt”, weet ze, “bij echtscheidingen opgeëist. Zo van: "jij mag alles hebben, als ik mijn aandeel Wimbledon maar kan houden'.”

Niet voor het tennis natuurlijk, maar omdat het je plaats bepaalt in de society-wereld. En juist daar gaat het haar in de laatste plaats om. Ze haat het eigenlijk. Ze heeft iets tegen die skyboxen-cultuur. “Je zult straks in Den Haag bij de Davis-Cupwedstrijd wel weer zien dat de mooiste plaatsen, die voor het bedrijfsleven, allemaal leeg zijn. Daar kan ik gék van worden. Ik vind het zo erg dat mensen die echt van tennis houden en niet veel geld hebben altijd bovenin zitten. Voor de spelers zelf lijkt het me verschrikkelijk. Als ik iets te zeggen had in de sport zou ik dat omdraaien. Als ze niet kijken, zet ze dan ergens anders.”

Sportbestuurders gaan niet meer uit van degene waar het in de sport om moet draaien. “Er is zo'n enorm gebrek aan management bij de sportbonden. De bestuurders zijn er voor zichzelf. Ze hebben nooit geleerd dat je naar de klant moet luisteren, naar een sporter.” Als sponsor van het Nederlands Olympisch Comité bemoeit ze zich met de eerste-lijnszorg van de sporter door de atleten een opleiding aan te bieden en passende banen voor ze te zoeken. Als ze ooit stopt met werken, wil ze "iets in de sport' doen. Niet in de politiek, wat haar is gevraagd. Wel voorzitter van een goeie voetbalclub. “Wat er bij PSV is gebeurd, daar kan ik me heel erg boos over maken.” Ze zou het anders hebben aangepakt. Een jaar lang opgekropte spanning, beschadigen van mensen. “Dan denk ik: daar zou ik best voorzitter willen zijn.”

Al is tennis haar eerste sport. Omdat ze het zelf doet. En weet hoe moeilijk het is. Het liefst ziet ze aanvallende spelers, Becker of Krajicek. Ze houdt niet van types die de veiligheid van de baseline verkiezen. Vandaar dat ze haast heeft. Het laatste restje champagne wordt uitgeschonken, de lege fles omgekeerd in de koeler gezet. Edberg gaat beginnen. Tweeëeenhalf uur later slikt ze de volgende teleurstelling weg. Verloren van Courier. Ook voor een aandeelhouder is er niet altijd maximale winst.