Het is te hopen dat het vliegverkeer de toeschouwers wakker zal houden; Zonnig Wimbledon getroffen door ramp

LONDEN, 3 JULI. Is het eens een keer veertien dagen zonnig op Wimbledon, wordt het toernooi door een nog veel grotere ramp getroffen. Pete Sampras en Jim Courier in de finale. Het is te hopen dat het vliegverkeer vanaf Heatrow zondag met veel donderend geraas zo laag mogelijk over het park trekt anders is de kans groot dat het publiek in een diepe slaap valt. Het zijn gevoelens vanaf het centre court. Zelden zal de Wimbledon-finale met zoveel reserves zijn begroet. “Courier en Sampras zijn de twee beste spelers ter wereld, als je in computers gelooft”, sneerde The Times op de ochtend van de halve finales.

Er werd in stilte geduimd voor een eindstrijd van Boris Becker tegen Stefan Edberg. De Duitser die gepassioneerd is van een terugkeer op het allerhoogste niveau, eindelijk zijn gedachten had geordend maar te veel energie bleek te hebben genvesteerd in de beladen ontmoeting met zijn landgenoot Michael Stich. En dan was er Edberg, de zwijgzame Zweed, die zo geruisloos tot de halve finale was doorgedrongen dat het leek of hij nog niet eens gespeeld had. Die ten einde raad in Londen maar een paar Zweedse kranten kocht omdat hij zijn naam in de Britse pers niet terugvond. De tol van de degelijkheid, van superieur tennis tegen minder aansprekende spelers.

Maar de "kampioenen van het volk' zijn niet per definitie ook de kampioenen van de baan. Zeker niet als ze een allrounder treffen als Sampras of een superatleet als Courier. Twee Amerikanen die veroordeeld worden voor hun gebrek aan uitstraling. Die zo koel reageren dat je ze soms in hun arm zou willen knijpen om te zien of het wel levende wezens zijn. Sampras trakteerde het publiek na zijn winstpartij tegen Becker (7-6 (5), 6-4, 6-4) op een veredelde glimlach. Voor hem al het toppunt van uitgelatenheid. Courier hield het bij een gebald rechtervuistje in de lucht. Men moet nu eenmaal niet overdrijven.

Het zijn aspecten die zoveel aandacht krijgen dat de waardering voor hun spel erbij in het niet vallen. Ten onrechte, want het spel van Sampras is een lust voor de ware tennisliefhebber. Een nachtmerrie voor elke tegenstander, die zich geen ogenblik van verminderde concentratie, van minder scherpe slagen kan veroorloven. Dat het morgen geen herhaling zal worden van de laatste volledig Amerikaanse eindistrijd op Wimbledon in 1984 - toen Jimmy Connors en John McEnroe, met twee karakters als Bengaals vuurwerk, elkaar troffen - zal Sampras een zorg zijn. Dat uitgerekend die twee landgenoten zowel hem als zijn tegenstander van zondag voortdurend een gebrek aan persoonlijkheid verwijten al evenmin. “Ik ben wie ik ben. Zonder woede-aanvallen, zonder herkenbaar teken van vertwijfeling. Ik laat mijn racket spreken”, liet hij zich onlangs ontvallen.

Voor het treffen op het centre court tegen Courier heeft hij bovendien de geruststellende gedachte dat de stand van de onderlinge ontmoetingen ruimschoots in zijn voordeel uitvalt: 7-2. Die pijnlijke schouder, waar hij in kwartfinale tegen Agassi regelmatig naar greep, had hij niet eens meer gevoeld. Winnen is het beste medicijn.

Courier beschouwt de eindstrijd als een bonus. Hij kwam op Wimbledon veel verder dan hij had durven hopen. Als het aan de umpire van zijn partij in de vierde ronde had gelegen, was het zover niet gekomen. Afgelopen zondag kreeg hij tijdens zijn ontmoeting met Jason Stoltenberg twee keer een waarschuwing wegens obsceen taalgebruik en bij de derde keer - op advies van de lijnrechter - liet de umprire hem weten dat hij was gediskwalificeerd. De Amerikaan liet de hoofdscheidsrechter opdraven die een rel van jewelste geboren zag worden en besloot de zaak te sussen. Sampras haalde zich een ronde later de woede van het chauvinistische Engelse publiek op de hals toen hij hen uitschold voor motherfuckers, nadat hij de hele partij in de kwartfinale tegen de nationale held Andrew Foster weinig sportief was bejegend. Ondanks die uitvallen heten ze nog steeds emotieloos te zijn.

Wel doeltreffend. Tegen de matig serverende Becker hield Sampras diens tweede opslag zwaar onder druk. Twaalf dubbele fouten sloeg Becker en veel te vaak op cruciale momenten. Over de opslagen die hij terugkreeg verbaasde hij zich. “Ik had af en toe het idee dat hij het verschil niet wist tussen een eerste en een tweede service. Hij sloeg ze allebei even hard en speelde een uitstekende partij”, gaf de Duitser toe. Hij reageerde ook weer zeer geagiteerd op beslissingen van de scheidsrechter die weigerde beslissingen van de lijnrechters te herroepen. “Mijn opslagen zijn heel close”, bitste hij de man op de stoel toe en na diens verweer dat het elektronische oog daar dan wel op zou reageren voegde hij er aan toe: “Ik weet dat je een machine bent.” Boze Becker is zelden de beste Becker. Die had zich twee dagen eerder laten zien, tegen Stich.

Sampras herhaalde na de partij nog eens wat eerder in de week al als het grote voordeel van de twee Amerikanen werd genoemd. Het gras op centre court van Wimbledon is aan het verdwijnen, de ondergrond is na twee weken zonneschijn kurkdroog en hard als beton. Voor Courier met zijn verwoestende, zuivere klappen een feest. Ook tegen Edberg, die de eerste set nog won (4-6), maar vervolgens werd verslagen (6-4, 6-2, 6-4). Aan de omstandigheden van de baan had het niet gelegen, die waren ook in zijn voordeel, zei Edberg. Maar zijn service was matig en dat maakte het verschil uit. Daardoor rolde die Amerikaanse finale eruit, waar zo velen zo bang voor waren. Omdat het saai zal worden, functioneel tennis, geen oprispingen. Als die boze voorspelling uitkomt hoopt iedereen weer op een volgend, traditioneel Wimbledon. Met dagenlang regen, idiote programma's en vertrouwde finalisten.