Dayan

In het Zaterdags Bijvoegsel van 5 juni staat een interview van Frénk van der Linden met de extreem linkse politica Yaël Dayan. Zij houdt een lang verhaal vol onjuistheden. Daar het te ver voert op elk detail in te gaan, beperk ik mij tot het probleem van de in 1967 door Israel veroverde gebieden, en wel tot het meest problematische: de Gazastrook.

Vrij onlangs werd ons bericht dat de, ook door mevrouw Dayan als fundamentalistische organisatie gekwalificeerde Hamasbeweging verbroedert met haar PLO-vrienden in de "heilige oorlog' tegen Israel en het zionisme. Dayan noemt niettemin een door deze organisatie gevormde staat ""absoluut onvermijdelijk''. ""In veiligheidstechnisch opzicht houdt niets ons vertrek tegen.'' En: ""geen Israeli wilde Gaza ooit hebben! Zelfs de vromen niet! Het is een roerige, fel-islamitische vluchtelingensamenleving waarin fors moet worden genvesteerd.'' Dayan steunt daarmee het plan dat de belangen van vele Arabische terreuracties het beste dient.

Nog maar zes jaar geleden bezocht de toenmalige minister van defensie, Rabin, het Katifgebied, tussen Gaza en Rafiah. Hij zei toen tegen de inwoners: ""Ik geloofde in het verleden en ik blijf er ook vandaag in geloven dat dit gebied een onafscheidelijk deel van de staat Israel moet blijven - dit gebied en in het bijzonder Gush Katif, met zijn mooie nederzettingen, is van enorm economisch en sociaal belang.'' In die dagen waren er reeds honderdduizenden Arabieren in dat gebied, er waren terroristische cellen en er was terreur. Rabins woorden van toen getuigen van een visie die uitgaat van een voor Israel langdurig strategisch belang van de Gazastrook.

Deze visie is gebaseerd op het plan van Yigal Allon van juli 1967. Een plan waarin werd verklaard dat de Gazastrook met al haar bewoners voorgoed deel zal uitmaken van de staat Israel. Mensen en partijen kunnen natuurlijk in de loop der jaren hun opvattingen wijzigen, maar ik verwijs hiernaar om aan te tonen dat Israel de controle over Gaza moet blijven uitoefenen, vanwege strategische overwegingen op lange termijn.

Het is van het grootste belang dat linkse politici als Yaël Dayan aandacht besteden aan wat Faisal Husseini ruim een half jaar geleden zei, opgetekend in de Jordaanse (Palestijnse) krant El Rai van 12 november 1992: ""Wij moeten ons realiseren dat de slogan die thans wordt gebruikt niet is "van de zee tot de rivier (de Jordaan)'. Wij hebben de verplichting die we 70 jaar geleden op ons hebben genomen niet opgegeven en zullen deze nooit opgeven. In onze Palestijnse en Verenigde Arabische maatschappij hebben wij de mogelijkheid om te handelen met een verdeelde Israelische samenleving, die wordt gekarakteriseerd door haar paranoia. Vroeger of later zullen wij de Israelische maatschappij dwingen met de grote maatschappij - dat is de onze, de Arabische - te onderhandelen en dat zal uiteindelijk leiden tot de geleidelijke ontbinding van de zionistische entiteit.''

De zionistische entiteit heeft de laatste honderd jaar echter geen enkel teken van ontbinding laten zien. De joodse staat is eerder sterker geworden. Dit is geheel te danken aan het feit dat deze staat nooit is gezwicht voor de illusies die uitgaan van snelle oplossingen zoals gepropageerd door Yaël Dayan. Had de staat Israel toegegeven aan de zo nu en dan toeslaande vermoeidheid, dan had het land reeds lang geleden opgehouden te bestaan en was het opgenomen in de geschiedenis van het Nabije Oosten.

"Gaza Eerst' is een joodse slogan, die door de Arabieren is overgenomen met de bedoeling een "geleidelijke ontbinding van de zionistische entiteit' te bewerkstelligen. Daarom moet zelfs Yaël Dayan de waarheid onder ogen zien: leven met Gaza kan moeilijk zijn, zonder Gaza is het onmogelijk.