Voetballers in de mist

Ik maak nooit iets mee. Maar vorig jaar wel. Want toen liep ik in een verlaten park. Het was herfst, mist hing in flarden tussen de bomen en alle geluid klonk van ver.

Ik schopte wat door de bladeren op het grindpad, keek eens op en om en zag opeens, verscholen tussen twee rijen coniferen, een vreemd veldje. Het leek een opslagplaats voor afgedankte speeltuintoestellen. Schots en scheef waren daar wat roestige onderdelen neergelegd en er was zo te zien al jaren niet meer naar omgekeken.

Er stond een verweerd bord bij, met een woord erop dat ik nog nooit eerder had gezien: midget-football. Midget betekent dwerg en football voetbal. En als je goed keek zag je dat dit inderdaad niet een willekeurige verzameling toestellen was, maar een rij van elf verroeste en verzakte doelen, formaat ijshockeygoal, die tezamen ooit een midgetfootballbaan gevormd moesten hebben. In ieder goaltje stond een kniehoge keeper van hardplastic. Voor hem strekte zich een perkje van vier bij één meter uit, afgebakend door een stalen rand, en daarin bevonden zich drie of vier even kniehoge verdedigers, in wisselende opstellingen. Hun gestalten waren vastgeschroefd op een ondergrond van half vergane stukken mosgroen tapijt dat er bij wijze van gras was neergelegd. Ze hadden hetzelfde geblokte postuur, dezelfde oostblokkapsels en dezelfde waanzinnige oogopslag als tafelvoetbalpoppetjes. Sommigen leden onder een mossige uitslag op hun knoestige benen, anderen waren driftig door vogels bescheten; aan hun verroeste voeten lag een hoopje verwaaide bladeren. Maar ze stonden er.

Het was een droevig gezicht. In de mist, met al die coniferen eromheen, leek het eerder op een kerkhof - alsof hier een heel pupillenelftal begraven lag, met op hun elf graven een stuk groen tapijt als zerk en enkele spelers en een doeltje als zerkversiering.

Ooit was het de bedoeling geweest, zo begreep ik van het verweerde bord, dat je je meldde bij een hokje. Daar kreeg je dan tegen betaling een midgetvoetbal en een scoreformulier en dan mocht je op elke baan vijf keer aanleggen. Wie vijfenvijftig keer raak schoot, was winnaar. Iedere baan had zo zijn eigen moeilijkheid. Op de ene moest je de bal om een muurtje heen zien te krullen, op de andere kon je proberen de te ver voor zijn doel staande keeper met een stiftbal te verrassen. Of je speelde met gebruikmaking van de opstaande stalen rand in een keer drie verdedigers uit.

Ter hoogte van de onzichtbare penaltystip op baan 5 lag een versgevallen denneappel. Ik keek om me heen. Er was verder niemand. Daar vloog de appel al in de uiterste hoek, buiten bereik van de verroeste keeper. Als je goed luisterde hoorde je uit de bladeren een licht applaus opstijgen. Langzaam begon de zon door de mist te breken. Misschien was er wel een hele grote midgetfootballer aan mij verloren gegaan.

Ik liep weer door. Toen ik nog eens omkeek zag ik dat alle voetballers mij jaloers met hun plastic koppen nakeken. Ze wilden mee, maar waren met hun voeten stevig verankerd in het soppige nepgras. Ze stonden er zo te zien al wel twintig jaar en moesten er misschien nog wel twintig jaar blijven staan. Droevig lot: wachten op ballen die maar niet komen.

En nu nog even een gedicht. Het is van Judith Herzberg. Het gaat ook over sport en herfst en verval. Een oude tennisser slaat in de nazomer nog ergens achteraf een balletje, maar met weinig succes:

NAZOMER

Eertijds glanzende kampioen,

stapsgewijs aan klein verlies gewend, nu grijs.

”Ball over' roept hij, en ”Love Thirty'.

Klef blad en zware schaduw

vlekken de baan. Het seizoen

haast over, een bladerhoop is

in een hoek opeengewaaid.

Judith Herzberg

”Ball over' is niet echt een tennisterm; buiten de tennisbaan betekent het dat het bal afgelopen, het feest voorbij is. ”Love Thirty' geeft aan dat hij metnul-dertig achterstaat op eigen service. Dus dat ziet er niet best uit voor onze ex-kampioen. Misschien laat hij ook even de letterlijke betekenis van ”Love Thirty' tot zich doordringen: ”Liefde Dertig', de tijd van liefde op je dertigste is voorbij. Als hij zo doorgaat rest hem alleen nog Love Forty, liefde op zijn veertigste. En daarna: verlies van game, set en match.