Mijn moeder

Wanneer mijn moeder klaar is op haar werk,

pakt ze nog niet haar jas en paraplu,

maar doet eerst zoiets raars en eigenaardigs

dat je denkt: hè, wat doet die vrouw daar nu?

Er staan in het kantoor dertien bureaus,

verdeeld over vier kamers en een zaal.

Mijn moeder loert daar altijd even onder,

dus voor ze weggaat, bukt ze dertien maal.

Dat ze dat doet, is eigenlijk mijn schuld.

Toen ik nog klein was, heb ik haar gefopt.

Ik was mee naar kantoor en had me stiekem

onder zo'n donker groot bureau verstopt.

Omdat ik toen ze riep geen antwoord gaf

en ze me in het donker niet kon zien,

dacht ze dat ik naar buiten was geglipt

en dat ik zoek was, of ontvoerd misschien.

De hele nacht heeft ze toen met mijn vader

op straat gezworven in de winterkou.

Maar wie mij 's morgens vond, dat was de werkster

die onder het bureau stofzuigen wou.

Vandaar dus dat mijn moeder elke dag

onder al die bureaus een duikje neemt,

van de typistes tot de directeur.

En niemand op kantoor vindt dat dus vreemd.

Integendeel, ze loeren met haar mee.

En ook de werkster kijkt nog elke morgen.

Per slot weet je maar nooit wat voor verrassing

er in een donker hoekje ligt verborgen.

Dit is de eerste aflevering van een serie familieportretten op rijm van Mensje van Keulen