Perfectionist Sampras bederft Agassi's show time

LONDEN, 1 JULI. Showtime op centre court is voorbij. Andre Agassi, die zijn grote talenten als tennisser en artiest heeft weten te koppelen tot een sportief miljoenenbedrijf, verloor gisteren de kwartfinale van Pete Sampras. Het gaat de nummer één van de wereld niet om de gunst van het publiek, hij wil het summum van tennis bereiken en er zijn momenten dat hij daar bijzonder dichtbij komt.

Hij behoort tot het zeldzame soort spelers dat de baan van de bal al meteen kan inschatten zodra die het racket van de tegenstander verlaat en dan al bijna beslist welke slag er moet volgen. Op gras bijna ondoenlijk. Want daar kun je een kuiltje in de grasmat verwachten, een kluitje op de baan die een bad bounce veroorzaakt. Zelfs met die oneffenheden weet Sampras om te gaan. Vorig jaar bereikte hij de halve eindstrijd op Wimbledon, dit jaar weer. Vooral op taktiek. Meesterlijk haalde hij het tempo uit het spel, dat Agassi er juist zo graag in wil houden. Want de titelverdediger is een man van driften, van impulsen.

Sampras kreeg zelfs een waarschuwing omdat hij te veel tijd nam. Hij oogt op de baan al niet als een van de kwieksten, zeker niet als hij na een slagenwisseling als een wezenloze terug naar de baseline loopt met zijn hoofd gebogen, zijn tong half uit zijn mond, tegen Agassi bleek het nog een gradatie slomer te kunnen. Zo neutraliseerde hij telkens een beetje spanning van een uitermate boeiende partij, die hij aanvankelijk moeiteloos leek te gaan winnen. Met tweemaal 6-2 in de eerste twee sets was het nog slechts een kwestie van doordrukken.

Op zulke ogenblikken blijkt echter welke wedstrijdmentaliteit Agassi bezit. Hij mag dan lui zijn, liever niet dan wel trainen, als hij eenmaal op de baan staat krijgen andere krachten hem in zijn macht. Vecht hij zich terug uit een onmogelijke positie. De ommekeer kwam in het begin van de derde set, toen Sampras zijn opslagbeurt verloor aan zijn landgenoot. Toen ook greep de nummer een van de wereld ineens naar zijn rechterschouder, die opspeelde. “Het was meer een mentale kwestie. Zodra mijn opslag gebroken werd begon ik aan die schouder te denken. Ook al is het iets waar ik mee door kan spelen.”

Het zeurde door zijn hoofd, hij verloor er twee sets (tweemaal met 6-3) door, maar vond zijn oude spel terug in de beslissende vijfde set. Tweemaal brak hij de opslag van zijn flamboyante tegenstander, die tussen die twee breaks door een keer de spanning terugbracht. Bij de stand 5-4 bleek Sampras geen schouderblessure meer te hebben. Met vier aces sloeg hij zich naar 40-0, om daarna de partij binnen te halen. Vrijdag treft hij Boris Becker.

Getalenteerd of niet, het zou bijna beschamend zijn geweest wanneer Agassi nog langer het gevoel levend had weten te houden dat hij zijn titel zou kunnen verdedigen. “Toch heeft deze Wimbledon me meer reden gegeven in mezelf te geloven dan die van vorig jaar. Als ik iets meer tijd gehad zou hebben, weet ik zeker dat ik weer had kunnen winnen.”

De eerste vier van de plaatsingslijst treden vrijdag aan in de halve finale. Stefan Edberg, die de ongeplaatste Fransman Cedric Pioline in drie sets versloeg (7-5, 7-5, 6-3) ontmoet daarin Jim Courier voor wie landgenoot Todd Martin (6-2, 7-6/5, 6-3) een laatste eenvoudige hindernis was op weg naar de halve eindstrijd. De Amerikaan, die de open Franse- en open Australische titelstrijd al achter zijn naam heeft staan, evenals de Davis-Cupzege met de VS, reageerde als een collectioneur op de vraag hoe hij een eventuele Wimbledontitel zou ervaren. “Ik zou graag de hele puzzel met grand slams en de Davis Cup kunnen leggen. Ik heb al drie stukken, en wanneer ik stop met tennis wil ik graag de hele collectie bezitten.”