Salmagundi (4)

Onuitroeibaar. De goedbedoelde dichtbundels die amateurs je toesturen en die bedorven worden door de taal die pastoors, humanistische zielzorgers en ecologische vegetariërs gemeen hebben. Uit een recente bundel noteerde ik:

een gebed zwijgen, zich naar binnen tillen, de dood aan iemand voorbijdragen, uit de tijd voorover vallen, om iemand heen sterven, op iemand neerhuilen, in woorden op iemand toekomen, aan iemand raken, iemand open strelen, uit scheuren tot mens geheeld worden, iemand aan het licht ademen, een verhaal zwijgen, naar iemand uitbloeien...

Ook een mooie. Ditmaal van een christelijke hoogleraar in het zoveelste euthanasie-debat: "Als communicatie is uitgesloten is de bodem van het menszijn bereikt.'

Geheugenverlies. Welke politicus wordt, met zoveel besluiteloosheid ten aanzien van de slachtingen in Bosnië, nog graag herinnerd aan iets als de Falkland-oorlog? Zoals Europa toen martiaal uitvoer, om ten overstaan van drie zeemeeuwen en een ijsbeer te laten zien dat we pal achter onze democratische waarden stonden!

Verrassing (1). Wat me opviel toen ik voor het eerst een concert van het Concertgebouworkest bijwoonde, in een milieu dat ik voor een wonderlijke droomwereld hield - dat de musici van het Concertgebouw me weliswaar opwonden door iets ongelooflijks van Brahms of Schumann te spelen, of wat het ook geweest mag zijn, maar dat ze meteen na de laatste maat met een klap hun vioolkist dichtsloegen en op hun horloge keken, om vervolgens hun regenjas aan te trekken, bij Keijzer een uitsmijter te gaan eten en daar alleen maar te praten over de hinderlijke tocht en de belastingen.

Verrassing (2). Wat me opviel toen ik voor het eerst kennis maakte met de normale heteroseksuele pornografie - ja, hoe moet ik het uitdrukken, niet de pornografie met dieren, kinderen of vervaarlijke scheermessen, nee gewoon, de mainstream, de gemiddelde standaard voor de gemiddelde mannelijke consument: dat er zo'n grote hoeveelheid anaal verkeer in voorkwam. Een idee voor RTL-5?

Drukfouten. Aldert W***t, die weet dat ik curieuze drukfouten verzamel, schreef me over een "leuke' die hij pas gevonden had. In Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, een bloemlezing uit Slauerhoff, staat: "Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zak.' In plaats van zwak, dus.

Ook om te verzamelen. Ik had een dikke vriend die broodmager was. Dat zag er lelijk uit, want dat was een mooie afknapper. Erg flauw om het zo zout op te dissen. Koud thuis zette hij de verwarming lager. Echt van deze tijd, zo'n ouderwetse vechtpartij. Enzovoort.

Leertijd. Hoe lang duurt het voor een buitenlander die Nederlands leert als vanzelf zal aanvoelen dat het verschil tussen "wat hem opwindt' en "waarover hij zich opwindt' het verschil is tussen geil en boos worden?

Nog een paar mooie, of: waartoe het Nederlands in staat is. Een commissaris van politie over Antilliaanse jongeren: "Ik wil nog net niet zeggen dat het boeven zijn, maar het komt er wel heel dicht bij.'

Of de Amsterdamse burgemeester Van Thijn over een grandioos in het water gevallen referendum: "Dit grenst aan een mislukking.'

Over complimenten gesproken. Van mijn boek Humeuren en temperamenten verscheen zojuist de achtste druk. Toen het verscheen schreef een recensent in de Volkskrant: "Dat is zo mooi, dat kan hij onmogelijk zelf hebben geschreven.' Wil de ware schrijver zich eindelijk melden?

Een grote onrechtvaardigheid. Dat het hedonisme een dagtaak is.