Het ging om het vinden van mijn eigen eerlijkheid

Veel jonge mensen zijn het materialisme voorbij. Ze zijn redelijk geslaagd, hebben werk, een huis, een auto, kunnen kopen wat ze willen. Maar er ontbreekt iets. Een leidraad, betrokkenheid. En dus zijn ze op zoek naar meer. Vandaag de achtste aflevering van een serie. Arianne Wopereis gedraagt zich niet altijd meer zoals het hoort.

Het leven van Arianne Wopereis-Bruijn (29) nam in de tijd van haar afstuderen in 1988 een dramatische wending. Haar moeder overleed aan de gevolgen van een ongeluk en haar vriend ging de opleiding doen van het ITIP, het Instituut voor Toegepaste Integrale Psychologie.

“Hij werd een ander mens. Ik wilde juist dat alles bij het oude bleef, dat hij er altijd was voor mij, dat hij mij zou helpen bij het verwerken van de dood van mijn moeder. Maar hij stelde zich opeens veel kritischer op, had allerlei aanmerkingen, zei bijvoorbeeld "kap hier nu eens mee' of "doe niet zo belachelijk'. Ik kon daar moeilijk mee omgaan, want ik gedroeg me altijd zoals ik dacht dat het hoorde. Aardig zijn, carrière maken, dat soort dingen. Op een gegeven moment gaf hij aan dat hij mij niet meer kon helpen en dat ik professionele hulp moest zoeken. Hij ging weer zelfstandig wonen en zei dat er bepaalde dingen tussen ons moesten veranderen. Ik voelde me natuurlijk verlaten, maar ontdekte snel dat hij handelde vanuit eerlijkheid, zowel jegens zichzelf als tegen mij. Toen stelde ik me de vraag: wat wil ik nu eigenlijk zelf? Waar vind ik mijn eigen eerlijkheid?”

Het ITIP is een opleidingsinstituut dat mensen helpt om zich door hun bezieling te laten leiden in hun dagelijks bestaan. Het instituut richt zich tot mensen die ontevredenheid voelen, voortkomend uit een gebrek aan innerlijke harmonie. Mensen die - in de woorden van het ITIP - "zeggen dat het anders kan, maar de handvaten niet hebben'. Dat het geen plek is waar mensen oplossingen vinden voor specifieke persoonlijke problemen, ondervond Arianne bij het eerste intake-gesprek in 1990. “Ze zeiden dat ik toen nog te veel bezig was met mijn moeders dood en adviseerden om nog een jaar met de opleiding te wachten.” De opleiding duurt drie jaar. Arianne is er nu bijna mee klaar.

“Het verlangen naar mijn eigen eerlijkheid en waarheid stond bij mij centraal. De eerste horde die ik moest nemen was de beslissing om ook daadwerkelijk naar het ITIP te gaan zonder het gevoel te hebben dat ik daarmee achter mijn vriend zou aanlopen. Mijn psychologe heeft me hierbij geholpen. Via haar heb ik mijn trots afgelegd en ingezien dat eerlijkheid louterend kan werken. Je kunt pas echt vrij handelen, als je weet wat je zelf wilt. Ik wilde een groep mensen leren kennen, die zo oprecht mogelijk proberen te leven. Die niet alleen zeggen "wat ben je mooi' maar ook "wat ben je lelijk'. Terug naar de spontane- iteit van de kindertijd, zoiets. Iedereen wil toch wel eens horen wat mensen nu echt over hem denken? Een ander kan je een spiegel voorhouden zodat je kunt gaan zeggen: gedraag ik me zo?”

Het ITIP - jaarlijks melden zich meer dan honderd cursisten aan - gaat uit van het gegeven dat ieder mens zijn omgeving van nature iets specifieks te bieden heeft en noemt dit zijn "zielskwaliteit'. Arianne spreekt over datgene “waar je van nature een voelspriet voor hebt”. Het doel van de opleiding is om te ontdekken wat de functie is die jou op het lijf is geschreven. Dat kan alleen als je compleet eerlijk bent ten opzichte van jezelf. Essentieel voor het ITIP is hierbij dat iemand zijn zielskwaliteiten tot uitdrukking brengt in zijn werk. Wie doet wat hij van zijn natuur moet doen - en wat hij dus ook eigenlijk wil - heeft zijn omgeving iets te bieden en is - in ITIP-termen - een "helper'. Arianne: “Het is een prachtige opleiding, zeker niet zweverig of new age-achtig. Steeds staat centraal: wat doe ik ermee in mijn dagelijks leven?”

De consequenties van de ITIP-opleiding voor Arianne (ze studeerde informatica) waren groot. “In mijn werk was ik altijd heel streberig. Presteren! Als freelancer deed ik allerlei computer-opdrachten. Op een gegeven moment moest ik software voor bedrijfsplanning maken waarvan ik wist dat het toch niet zou worden verkocht. Ik was daar best lekker bezig achter mijn computer, maar happy was ik niet. Door de ontwikkeling die ik dank zij het ITIP aan het doormaken was, had ik de kracht om bij dat bedrijf weg te gaan, om tegen mezelf te zeggen "Arianne, je bent hier niet gelukkig'. Je moet zoiets niet onderschatten, want de druk vanuit je omgeving om door te gaan met wat je doet is heel groot. Veel mensen denken daarom bij zichzelf "zeur niet, werk door, je komt wel ergens'.”

Arianne ontdekte dat het produkt wat ze maakt en de mensen met wie ze werkt bij haar moeten passen en werd wiskundelerares, maar dat was geen succes. Toen was er niets. “Mijn hele leven had ik me vooral gericht op het inlossen van verwachtingen die ik vanuit mijn omgeving opgelegd voelde. Nu had ik geen werk, maar wel eigen keuzes gemaakt. Ik voelde me onzeker, maar ook vrolijker en sterker. Ik straalde wat uit en merkte het positieve effect hiervan op mijn omgeving. Ben je niet in harmonie met jezelf en chagrijnig, dan heeft dat toch ook een grote invloed op de mensen om je heen?”

Arianne werkt nu vier dagen per week bij een outplacement-bureau waar ze administratief werk doet en mensen helpt met het schrijven van sollicitatiebrieven en CV's. Ze is nu een helpster. Arianne: “Dat ben ik niet alleen omdat ik mensen iets leer, maar omdat ik iets doe wat ik werkelijk wil. Maar er zijn natuurlijk veel meer beroepen waarin je je helperschap gestalte kunt geven. Eigenlijk kan dat in elk beroep. Als je je maar in je element voelt en doet wat je wilt.”

“Toen ik het ITIP ging doen, werd het er voor mijn vriend niet makkelijker op. Nu had ik namelijk de kracht om te zeggen wat ik zelf wilde. Het contact werd hierdoor dieper en intensiever. Ik wilde hem helemaal leren kennen, dus ook zijn nare kanten. Vorig jaar zijn we getrouwd. Vlak daarvoor heb ik alles tegen hem gezegd wat ik wilde zeggen, maar vroeger niet durfde uit angst om hem kwijt te raken. Nu gaan we niets meer uit de weg en kroppen niets op.”

“Natuurlijk ontstaat er dan wel even ruzie, maar nooit lang. Een van beiden komt altijd terug en zegt "sorry, ik overdrijf gewoon' of ook "tsja, dat zal je moeten accepteren. Zo ligt dat bij mij nu eenmaal'. Ik ben nu zo eerlijk mogelijk, in mijn relatie en in mijn werk.”