WILLY VAN HEMERT 1912 - 1993; Ontembare werklust

In de zomer 1951 vroeg Wim Renkelink van de Vara-radio een aantal collega's om samen met vertegenwoordigers van andere omroepverenigingen op televisiecursus te gaan in Londen. Willy van Hemert, oud-priester- en rechtenstudent die in 1947 bij de Vara-radio in dienst kwam, was een van die pioniers; bij de televisie gaan werken was toen een sprong in het duister, zeker voor makers van destijds zeer populaire kleinkunstprogramma's. Op 2 oktober 1951 ging de eerste Nederlandse televisie-uitzending van start. Nadat staatssecretaris Cals voor de camera's een toespraak had gehouden en KRO- en NTS-voorzitter Kors het nieuwe medium zijn zegen had gegeven, werd De Toverspiegel uitgezonden, een televisiespel met Albert van Dalsum, Ank van der Moer, Johan de Meester, Hetty Blok en Louis Bouwmeester jr., onder regie van Willy van Hemert

Sindsdien heeft Van Hemert met zijn onverwoestbare werklust voor de Nederlandse televisie een enorme hoeveelheid series en toneelstukken op de buis gebracht. De tv-series die hem de meeste bekendheid brachten waren bewerkingen - veelal door Van Hemert zelf - van boeken: De kleine waarheid, Bartje, Sil de Strandjutter en De glazen stad. Hij schreef met een feilloos gevoel voor wat het grote publiek mooi vond de series Dagboek van een herdershond, De Weg en De Appelgaard, maar beleefde een inzinking na het geringe succes en voortijdige einde van Dynastie der kleine luyden. Daarnaast schreef Van Hemert liedjes - Corry Brokken en Teddy Scholten wonnen er eenEurovisie Songfestival mee - en regisseerde hij een film: Jenny, met in de hoofdrol zijn dochter Ellen.

In de begintijd van de televisie, toen televisiedrama nog vooral het op het scherm brengen van het klassieke repertoire betekende, heeft Van Hemert met de groten van het toenmalige toneel stukken gebracht als De dood van een handelsreiziger, A Christmas Carol, De driestuiversopera en Oom Wanja. Toch kostte het aanvankelijk moeite de medewerkers van het repertoiretoneel over te halen voor de tv-camera's te verschijnen, zo blijkt uit Van Hemerts herinneringen aan 25 jaar televisiewerk, Bekijk het maar: “'t Heeft wel lang geduurd voor Het Toneel begon in te zien, dat het de moeite waard was om het nieuwe zusje dat tussen film en toneel een plaatsje was gaan innemen, au serieux te nemen.”

Bestond het eerste deel van Van Hemerts tv-oeuvre hoofdzakelijk uit het voor een groot publiek toegankelijk maken van klassiek en eigentijds toneel, later boog de regisseur moeiteloos voor de eisen die het snel vercommercialiserende bestel aan tv-drama stelde: feuilletons met tempo, emoties en effecten. Vooral het sentiment werd niet geschuwd door Van Hemert, die erom bekend stond dat hij tijdens de werkzaamheden zelf ook geregeld door emoties werd overmand. “Ik heb eigenlijk geen tijd meer”, zei Van Hemert in 1988 in een interview in deze krant. “Bovendien kan ik dat verdomde televisiewerk niet laten. Dus ik wil er ook onherroepelijk mee doorgaan: tot ik erbij neerval.” Het mocht niet zijn. Willy van Hemert overleed zaterdag na een lang ziekbed op 81-jarige leeftijd in een ziekenhuis te België.

Zijn leven lang ging Van Hemert gebukt onder ambivalente gevoelens over het katholieke geloof, waaraan hij ondermeer in De Weg en Dagboek van een herdershond uiting gaf. “Op een gegeven moment ben je voor jezelf tot de vervelende conclusie gekomen dat er niks is. En dat vind ik vreselijk moeilijk aanvaardbaar”, zei Van Hemert in '88 in het interview. “Ik heb wel eens gehoord dat als je ouder wordt, je je gaat neerleggen bij de onvermijdelijkheid van de dood. Ik heb dat nog nooit gemerkt.”

    • Tom Rooduijn