Parkpop: 500.000 keer elk wat wils

Parkpop Festival met Robert Plant, Shamen, Fish, Galliano, Thunder, Gotcha, Soulsister, Samuel Eddy & Jan Akkerman, Beatcream. Gehoord: 27/6 Zuiderpark, Den Haag.

Net als vorig jaar trok het gratis toegankelijke Parkpop gisteren ruim 500.000 bezoekers naar het Haagse Zuiderpark. Meer dan het dit jaar nogal retrospectief uitgevallen Pinkpop toonde het gevarieerde programma van Parkpop, dat popmuziek anno nu van alle leeftijden is. Vooral hoofdact Robert Plant trok een publiek van prille tieners tot grijzende oude rockers. De vroegere zanger van Led Zeppelin opperde laconiek dat zijn huidige publiek gehuld gaat in "de kleren van hun vaders en moeders". Nieuwe hippies, danslustigen en zonaanbidders troffen elkaar op het overvolle grasveld, waar de muziek voor velen niet meer was dan een aangename bijzaak.

Het ging er gemoedelijk aan toe bij de Ierse gitaarheld Samuel Eddy, die onze Jan Akkerman had uitgenodigd om enkele voorspelbare bluesriedels uit te wisselen. Op het drukst van de middag tekende zich een scheiding van geesten af, toen de hardrockers zich konden vergapen aan de doorleefde bluesrock van Thunder en liefhebbers van Amerikaanse funk terecht konden bij het Haarlemse Gotcha! Beide bands grepen op hun eigen wijze terug naar de popmuziek uit de jaren zeventig, zoals het Belgische showorkest Soulsister heel wat minder eigen inbreng toonde bij de muziek van een ouderwetse soulrevue uit de tijd van Otis Redding en James Brown.

Voor een werkelijk origineel geluid was op Parkpop weinig ruimte, tussen de Red Hot Chili Peppers-imitatie van het Hollandse Beatcream en de symfonische bombast waarvoor de fanclub van de Schotse zanger Fish zich al lang van tevoren voor het podium had opgesteld. Ronduit misplaatst was de computergestuurde dansmuziek van The Shamen bij vol daglicht, met een zanger die het publiek hardop het verwijt maakte dat "jullie er bij staan als standbeelden."

De jazzdansformatie Galliano droeg een sympathiekere gedachte uit met bevlogen teksten en lome dansmuziek. Tenminste drie generaties van muziekliefhebbers vonden elkaar tenslotte in de muziek van Robert Plant, die zijn nieuwe band van jonge honden opvallend veel halfakoestisch werk van Led Zeppelin had laten instuderen. Met zichtbaar plezier draaide hij de klok twintig jaar terug, in de wetenschap dat hij vandaag de dag geen relevantere muziek had kunnen maken voor een publiek dat de kaftan en de broek met wijde pijpen in ere heeft hersteld.

    • Jan Vollaard