Minimale prestatie basketballers

WENEN, 28 JUNI. Europees basketbal is voor de nationale mannenploeg verder weg dan ooit. Door de nederlaag tegen Oekrane (66-92) slaagde de ploeg er gisteren in Wenen niet in zich te plaatsen voor de halve finales van de kwalificaties voor het EK van 1995.

De Nederlandse ploeg leverde in Wenen flutwerk af. De straf volgde direct: een verblijf van twee jaar in de peuterschool van het Europese basketbal. Pas in de zomer van 1995 mag een ploeg een gooi doen naar de halve eindstrijd van het EK van 1997 in Griekenland. Tot die tijd kunnen spelers, bond en clubs hun talrijke doodzonden overdenken.

Er moet grote schoonmaak gehouden worden, wil Oranje ooit terugkeren aan de top van het Europese basketbal. Dat zal niet gedaan worden door coach Randy Wiel. Voor de uitzendkracht uit Chapel Hill, North Carolina was het toernooi in Wenen zijn laatste klus als bondscoach. In november van het vorig jaar verlengde hij zijn contract met de bond nog voor vijf jaar. Promotie tot head-coach van Asheville, North Carolina dwingt hem de bond te verzoeken zijn contract te ontbinden.

Wiel, opvolger van Ruud Harrewijn, beleefde teleurstelling op teleurstelling met de Nederlandse ploeg. De EK-eindronden van 1993, aan de gang in Duitsland, en 1995 haalde hij niet, op het pre-Olympisch toernooi in Spanje werd de ploeg de eerste dagen weggeblazen. Alle keren werd Wiel tot zijn onbegrip opgezadeld met een veredelde B-selectie. Alle keren hadden de afzeggers ruim de overhand. Voor het toernooi in Wenen overtroffen de afmeldingen de allerstoutste verwachtingen. 31 waren aangeschreven, vijftien spelers, onder wie acht debutanten, kwamen opdraven. Tot de afschrijvers behoorde de vrijwel volledige A-keus: Smits, Te Velde, Franke, Van Rootselaar, Kuipers, Schilp, De Waard en Huybens.

Met die jongens had Wiel het toernooitje in Wenen moeiteloos gewonnen. “Alleen al met Smits en Te Velde erbij hadden we ons vrijwel zeker geplaatst”, dacht Wiel hardop. Zonder die spelers was de derde plaats achter Oekraine en Litouwen het hoogst haalbare voor het onervaren gelegensheids-collectief.