Finse winnaar met hemelse glimlach op "Royal Duindigt'; Een festijn in de marge van gesloten koersgemeenschap

WASSENAAR, 28 JUNI. Wie gisteren op Duindigt de tijd nam om de Finse groep eigenaren naar hun mening te vragen over de op handen zijnde 39ste Grote Prijs der Lage Landen, kreeg luid en duidelijk te horen dat alleen hun Texas Express in aanmerking kwam voor de overwinning. Ook trainer Pekka Korpi liet zich in positieve termen uit, wat in zijn geval niet meer dan het opsteken van een duim betekent, want de roemruchte Fin ziet kans om stallen op drie plaatsen tegelijk te exploiteren - behalve in eigen land ook in België en Amerika - zonder meer dan drie woorden Engels aan vreemde-talenkennis in zijn pakket mee te voeren. Het bleek geen Finse grootspraak.

Terwijl Texas Express binnen de kortste keren naar de kop vloog, toonde de Zweedse favoriet Clipton, ondanks de aanwezigheid van grootmeester Stig Johansson op de sulky, bij de start voornamelijk onbegrip over wat de bedoeling van al het gedraai tussen de elastieken was. Toen hij eenmaal de juiste richting en de juiste gangen te pakken had, bedroeg zijn achterstand op Texas Express een meter of veertig.

Korpi maakte daarna niet overdreven veel haast, zeer tot spijt van Hennie Grift die met de in Belgisch bezit zijnde Allergy goede hoop koesterde op de volle winst op het vaderlandse topnummer. “Op zichzelf zat ik ideaal, op de rug van de latere winnaar”, zou Grift later melden, “maar Allergy kan er niet tegen als het een stuk heel langzaam gaat. De eerste kilometer was er al niet veel tempo en daarna ging het nog langzamer. Allergy werd alsmaar drukker en ineens was er geen houden meer aan; hij bleef galopperen.”

Korpi legde tijdens de laatste kilometer het veld op de pijnbank en deed er halverwege de laatste bocht nog een schepje bovenop. Daarna was het snel bekeken, de concurrentie kwam niet eens meer aan een aanval toe.

Korpi liet zich uitvoerig complimenteren door allerlei hoogwaardigheidsbekleders en reageerde zoals men van hem in het Europese circuit gewend geraakt is: met een bijna hemelse glimlach, waarmee hij laat weten dat hij uiterst tevreden is met zijn plekje op de aardbol, dat hij de goedwillende bedoelingen om met hem te communiceren bijzonder waardeert, maar verder geen woord begrijpt van wat men hem toevoegt. In kleinere kring wilde hij later nog wel samenvatten wat hij van zijn paard vond: “Very good.”

De spraakzamere eigenaren legden uit dat zij heel lang zuinig op hun paard waren geweest, zich nooit in al te ambitieuze ondernemingen hadden gestort, maar nu met de inmiddels zevenjarige draver van plan waren in het buitenland te oogsten. In Kopenhagen was het veertien dagen geleden via een fotofinish nog juist mislukt, nu was er de eerste grote buitenlandse zege en over veertien dagen hoopten zij in het Duitse Gelsenkirchen opnieuw toe te slaan.

Stig Johansson vond zich niet de morele winnaar van de koers. “Clipton is een draver met grote capaciteiten”, zei hij, “maar dat hij zo slecht van start ging was geen toeval. Hij heeft nog niet een echt koershoofd. Daarom verdiende Texas Express de overwinning”.

De beste Nederlander was Meadow Wingfield, die als zesde binnenkwam en juist buiten de prijzen viel. Pikeur Jan van Dooyeweerd was daar niet al te zeer door van zijn stuk gebracht. “'t Is natuurlijk jammer, maar de paarden die voor hem eindigden zijn bij een normaal koersverloop nog iets te sterk voor hem. De prestatie was zonder meer goed, dus moet ik tevreden zijn”, zei de Hoofddorper.

Ook Leo van Gastel, de directeur van de Staatsloterij waaronder sinds het begin van dit jaar ook de paardentoto valt, had reden tot tevredenheid. Er was een rechtstreekse winst voor zijn organisatie, want met een toto-omzet van tegen de negen ton werd de omzet van vorig jaar met zo'n kwart miljoen overschreden, maar ook indirect. De Staatsloterij had de Lagen-Landendag aangegrepen voor een compleet festijn in de marge van het grote koersgebeuren, waarbij vele genodigden kennis met de sport maakten en ook dat gedeelte, wijds "Royal Duindigt' genoemd, overtrof de verwachtingen. “De draf- en rensport heeft in het verleden te veel een sfeer gecreëerd van een besloten gemeenschap”, zei Van Gastel, “waarbij er alleen voor ingewijden iets te genieten viel. Wij willen met dat imago breken en denken dat zo'n gelegenheid als de Lage Landen daar bij uitstek geschikt voor is. Wij zullen zeker volgend jaar met iets dergelijks terugkomen”. De rekenmeesters van de Stichting Nederlandse Draf- en Rensport klonk dat als muziek in de oren, want voordat de Staatsloterij het prijzengeld van de Grote Prijs opkrikte, was het niveau te laag om op komst van de Korpi's en de Johansson's te mogen rekenen en dat is het minste wat het in veertig jaar uitermate verwende Duindigt-publiek van de "Lage Landen' verwacht.

    • John Brandsen