Zangeres Maria McKee combineert soul met country

De Amerikaanse popzangeres Maria McKee combineert de soul van Aretha Franklin met het sentiment van Dolly Parton. Haar recente plaat You Gotta Sin To Get Saved bevat vele verwijzingen naar de popmuziek van de jaren zestig en zeventig. “Een goed lied herken je aan het feit dat je er niet omheen kunt.”

Maria McKee en band treden 29 juni op in Paradiso, Amsterdam.

McKee moet hartelijk lachen om de vergelijking met Dolly Parton en Aretha Franklin. “Laat ik het maar opvatten als een compliment. Ik zou er bijna verlegen van worden, want ze behoren tot mijn heldinnen. Country en soul zijn de muzieksoorten waarmee ik ben opgegroeid, al laat ik me er niet graag op vastprikken. Met Lone Justice zong ik net zo makkelijk een nummer van de Rolling Stones.”

Tot 1986 maakte Maria McKee deel uit van de Californische countryrockgroep Lone Justice. Sindsdien verscheen er een (titelloos) solo-album dat tot de geheime meesterwerken van de jaren tachtig is gaan behoren, en schreef ze de pophit A Good Heart voor Feargal Sharkey. Ze verhuisde naar Dublin, waar ze kleinschalige theatervoorstellingen gaf met haar Ierse zielsverwant Gavin Friday. Haar grootste succes boekte ze met het melodramatische lied Show Me Heaven uit de film Days Of Thunder. Een merkwaardige muzikale zijsprong bracht haar samen met de hippe Engelse producer Youth, met wie ze het dansplaatje Sweetest Thing uitbracht. Ze keerde terug naar Los Angeles om er haar tweede soloplaat op te nemen met Black Crowes-producer George Drakoulias en (ex-)leden van Lone Justice en The Jayhawks.

Vanwege de vele verwijzingen naar de countryrock en soulmuziek uit de jaren zestig en zeventig, sluit de muziek van You Gotta Sin To Get Saved naadloos aan bij de nostalgische trend die door Lenny Kravitz en The Black Crowes in gang werd gezet.

De woelige beginjaren met Lone Justice dienden tot inspiratie voor het prachtige lied My Girlhood Among The Outlaws, een intens persoonlijke tekst zoals ze er wel meer op het repertoire heeft. “Muziek kan mij niet persoonlijk genoeg zijn,” zegt ze, “ook al zing ik niet alleen zelfgeschreven nummers. Van Morrison is een songschrijver die perfect kan verwoorden wat ik voel. Er zijn puristen die het als heiligschennis beschouwen om een nummer van zijn mooiste plaat Astral Weeks te vertolken. Dat heeft me er niet van weerhouden om het toch te doen. We speelden The Way Young Lovers Do tijdens een informele repetitie en het klonk meteen zo goed, dat ik het in ongewijzigde vorm op de plaat heb gezet. Iets dergelijks gebeurde met I Can't Make It Alone van Gerry Goffin en Carole King, dat ik kende in de versie van Dusty Springfield. Ik wil me niet vastleggen op een enkele muziekstijl. Vandaar dat mijn plaat zowel een tamelijk traditioneel countrynummer bevat als een stel gedurfde covers.”

De sleutel tot Maria McKee's meeslepende zangstijl is de manier waarop ze country & western en gospel met elkaar verweeft. Niet zelden herinnert ze daarbij aan Aretha Franklin in het gouden tijdperk van de soul. “Ik kwam pas laat in aanraking met de echte zwarte gospelmuziek,” zegt ze. “Mijn moeder nam me weleens mee naar de kerk, maar daar werden alleen stijve psalmen gezongen. Pas toen ik The Staple Singers hoorde, wist ik waar het in de gospel om draait. Die overgave en passie probeer ik in mijn muziek te benaderen.”

Het titelnummer You Gotta Sin To Get Saved draagt een religieuze ondertoon, zoals ook het Lone Justice-nummer Soap, Soup & Salvation een sfeer van zondagse jurken en een dubbeltje voor de collectezak ademde. “Die nummers zijn vooral ironisch bedoeld,” verklaart de zangeres zich nader. “Ik ben door schade en schande wijs geworden. In het begin heb ik me allerlei artistieke beslissingen op laten dringen, door mensen die het beste voor hadden met mijn carrière. Inmiddels ben ik er achter gekomen dat ik die carrière helemaal niet zo belangrijk vind, en dat de ware voldoening schuilt in muziek waar ik volledig achter sta. De plaat was al bijna af, toen Mark Olson en Gary Louris van The Jayhawks zich plotseling een nummer herinnerden dat ze in een grijs verleden hadden geschreven. Op het moment dat ik Precious Time voor het eerst hoorde, wist ik dat ik het wilde zingen. Een goed lied herken je aan het simpele feit dat je er niet omheen kunt."

    • Jan Vollaard