opinie

    • Youp van 't Hek

Stad

Hongkong. De geurige haven. Twee weken sjouw ik hier rond en aangezien ik gek op steden ben tank ik bij voor jaren. Hongkong stopt niet. Nooit. Geen seconde. Eén grote Chinese mierenhoop. Duizend flatgebouwen van minimaal 40 hoog vol Chinezen. Werkende Chinezen en wonende Chinezen. Meestal werkend. Wonen is namelijk zo duur dat je heel hard moet werken. Je komt eigenlijk niet aan wonen toe. Je slaapt thuis en daarna ga je weer hard werken. Nog nooit heb ik zo'n volle stad gezien. Het vliegveld ligt tussen de flatgebouwen. Als je landt kijk je zo bij de mensen op zevenhoog naar binnen. Een slimme Chinees houdt zijn gekookte eitje uit het raam en laat de 747 het kopje eraf hakken. In de Bijlmer klagen ze terecht over de laagvliegende Boeings, maar hier scheer je langs de ramen en constateer je dat jij in het vliegtuig ruimer zit dan de gemiddelde Hongkong-Chinees thuis. Het is daar echt minder dan toeristenklasse.

Donderdag was het hier een nationale feestdag en was iedereen vrij. Behalve de Chinezen. Die werkten gewoon door. Alle winkels waren open, drilboren denderden in de grond, bouwkranen bewogen, er was overal markt. Ik geloof dat alleen de banken dicht waren. Aan de haven ligt een soort Manhattan. Allemaal wolkenkrabbers van spiegelglas. Als meneer Ping er een van 77 hoog heeft gebouwd, komt meneer Pong met een erectie van een etage meer. En in al die gebouwen kreunen duizenden faxen, piepen tienduizenden telefoons, slaan alle computers alle handelingen op in hun geheugen. En het enige waar het om gaat is geld. Hongkong heeft de grootste Rolls Royce-dichtheid ter wereld. Voor een poenerig Jan Des Bouvrie-huis is geen ruimte. Dus moet je met je auto patsen of dure schilderijen kopen of je vrouw behangen met heel veel glimmers. Ondertussen dendert de stad door. Dag en nacht. De ferries varen met hoge snelheid tussen de eilanden en zitten elke keer stampvol Chinezen. Het is net of ze de boot aflopen, bij de pier omkeren en weer terugkomen. De hele tijd moet ik aan het computerspelletje Lemmings denken. Gaat er een liftdeur open, dan staat er nooit een eenzame Chinees. Nee, er staan er altijd twintig in. Die gaan er uit en de lift vult zich binnen de kortste keren weer met 20 Chinezen. Als er een God bestaat vraag ik me af of dit zijn bedoeling is geweest. Allemaal flats, verticale woonkazernes en de modale Hongkong-Chinees heeft een woonruimte van 20 vierkante meter. Gisteren heeft een zakenman mij uitgelegd dat het heel goed gaat met Hongkong. De markt groeit jaarlijks met 30 procent en de rek is er voorlopig nog niet uit. Wat is goed, dacht ik zacht en verdween weer in de drukte. Wat een heerlijke stad.

Op mijn kamer op de 20ste etage van een airconditioned hotel volg ik Wimbledon. Tussen alle breaks reclame en een uiterst irritant muziekje. De reclame is voor creditcards, creditcards en nog eens creditcards. De wereld is van jou, Thomas Cook is de sleutel, American Express brengt je waar je wezen wilt en de Hongkong Bank houdt van je. Op de Chinese zender zie je normale reclame. Een domme Chinees morst iets vies op zijn bloes en dan komt er een Chinese mevrouw met een Chinees pak Dreft zich met haar Chinese buurvrouw bemoeien en vertelt haar dat ze haar leven lang al verkeerd wast. Wat dat aangaat is het net zo debiel als bij ons. De Chinese films zijn prachtig. Een suikerzoete jongen ontmoet in een beslagen beeld een droom van een meisje in een meer dan idyllisch park en begint meteen te zingen. Zij kirt en uit de boom beginnen allemaal giebelende Chinese bakvissen bloesemblaadjes te gooien. Prachtig. Op het hotelnet zit ook een Chinese porno en zo gauw iemand iets aanraakt wat wij niet mogen zien komt er een blokje voor. Dus je ziet steeds dansende blokjes die nogal hijgerig om elkaar heenspringen. En dan is de kamer ook nog koel.

“Wat moet ik doen in die hitte?” vroeg ik voor het vertrek aan mijn huisarts.

“Veel drinken”, zei hij.

Ondertussen heb ik hier heel veel hardwerkende Nederlanders ontmoet en als je wil is er elke avond een partijtje, een barbecue of een boottochtje en het enige wat mij aan hen opvalt is dat we dezelfde huisarts hebben. Kortom: het valt hier best mee. Voor een week.

    • Youp van 't Hek