Ward Ruyslinck

Ward Ruyslinck, De claim van de duivel. Uitg. Manteau, 267 blz. Prijs ƒ 32,50.

Ward Ruyslinck is een van de vele schrijvers van tegenwoordig die de traditionele roman nieuwe glans en spanning willen geven door die te combineren met een thriller. Dat mislukt bijna even vaak als het geprobeerd wordt. De psychologische kant van de roman heeft dan de neiging te vervlakken terwijl de thriller niet echt thrillt. Zo gaat het ook in Ruyslincks nieuwe roman die een duidelijke demonstratie geeft van het feit dat het schrijven van een thriller niet zo eenvoudig is als Ruyslinck misschien meent.

Er is een vrouw vermoord en de verdenking valt meteen op haar man, een gefrustreerde, rancuneuze schrijver die nog geen boek bij een uitgever heeft kunnen plaatsen en die zich na de moord op een onvoorstelbaar stomme manier gedraagt. Er zijn meer verdachten en van bijna iedereen wordt ons verteld wat er in hun hoofd omgaat. Zodoende weten we al gauw wie de moord niet gepleegd kan hebben en stevenen we rechtstreeks af op de dader, namelijk degene wiens hoofd voor ons gesloten is gebleven. Als dat een thriller is, is een sinaasappel een kokosnoot.

Er staan hier en daar aardige stukken in het boek en de beschrijving van de wijze waarop de verdachte schrijver bijna door de juridische molen wordt vermalen, is niet zonder spanning, maar ook in de beste stukken wordt veel verknoeid door het vervelende populistische toontje en de talloze clichés en banaliteiten. Voeg daarbij dat de figuren, vooral de politiemannen, houten klazen zijn, en er is geen andere conclusie dan dat Ruyslincks combinatieroman in elk opzicht beneden peil blijft.