Vluchtig restaurant in de Westergasfabriek

Kantine West, Westergasfabriek, Haarlemmerweg 8-10, Amsterdam. Di t/m za 9u30-17u30 en 18u30-23u. Inl 020-5974458.

Iedere opsmuk ontbreekt in de voormalige kantine van het Gemeentelijk Energie Bedrijf. Wie Kantine West voor het eerst binnenkomt, deinst even terug van de gapende vierkante zaal, met de TL-bakken in het hoge plafond, een "lambrizering' van toilettegels en wastafelglaasjes op tafel waarin Rioja of Muscadet wordt geschonken. Maar het geroezemoes van zo'n tachtig klanten klinkt tevreden, en veelbelovende geuren verdrijven iedere aarzeling op slag. Literflessen "plat' bronwater versterken de indruk van een Frans dorpsrestaurant, waar de lekkerste streekgerechten geen onverantwoorde aanslag op het reisbudget plegen. De om de drie weken wisselende gerechten zijn echter niet spotgoedkoop. De Romaanse vissoep van ƒ 8,50 lijkt er vooral op te staan om de gasten met de geprijsde vier andere voorgerechten te verzoenen. Ze is bovendien op. Net als de Taglierini met truffels.

De berg opgestapelde lege en gevulde wijndozen rechts in de hoek, waaruit de ober na enig zoeken de bestelde fles opdiept, doet erg provisorisch aan. Maar het is geen arbeidersromantiek of eenvoud-filosofie die ten grondslag ligt aan de povere inrichting. Kantine West (gerund door Sander Louwerens, voorheen kok van het eveneens in Amsterdam gevestigde Vasso, en Dini van Zegeren van het Polman's Huis in Utrecht) is een tijdelijke aangelegenheid.

De laatste onderdelen van het GEB zijn sinds 15 juni vertrokken, alleen de bewakingsdienst heeft het veld nog niet geruimd. Verschillende gebouwen van het complex van de voormalige Westergasfabriek worden al sinds december vorig jaar gebruikt voor theatervoorstellingen. Onlangs koos stadsdeelraad Westerpark de "IJsbreker-coalitie' voor de definitieve exploitatie van het complex van de Westergasfabriek.

Kantine West, open sinds maart, zal dan ook in oktober al weer zijn verdwenen. Misschien vanwege dit korte bestaan hebben de uitbaters niet veel energie gestoken in promotie. Mond-op-mond reclame levert voldoende klandizie op, beweert een ober. De samenstelling van het publiek (dat de culturele bestemming van het complex weerspiegelt) bevestigt die stelling: men heeft het van elkaar, of van elkaars vrienden en collega's.

Waar vroeger boterhammen en glazen melk aan de werknemers van de gasfabriek uitgegeven werden (en nu overdag nog steeds broodjes, Italiaanse bollen en uitsmijters klaar worden gemaakt), slaat nu de damp van fel-sissende pannen op hoog vuur. Bedrijvige obers brengen op de Franse, Italiaanse en Japanse keuken genspireerde gerechten rond. De eendelever met vanille (ƒ 16,-), in dun gesneden plakken gedrapeerd over een bergje friseesla, smelt naar behoren op de tong. Maar zoals gevreesd verdooft de zoete vanilledressing de smaakpapillen. Hier en daar eten mensen hun "tempura van courgettebloem met asperges en lotuswortel' met stokjes. De regout met lamsoren en pomodori geurt niet alleen goed gekruid, maar vooral vers. De ossehaas met geconfijte knoflook is stevig mals, en mooi rood. Behalve de specialiteit van de dag (kreeft met saffraansaus voor ƒ 32,50), is geen van de vijf hoofgerechten duurder dan ƒ 27,-.

Niet iedereen zal na een overvloedig voor- en hoofdgerecht nog een dessert kunnen verwerken; de chocoladetaart en het limoentaartje ogen machtig, de verse vruchten-sorbetschotel toont als een volledige maaltijd. De Saanen Hobelkäse daarentegen, een Zwitserse kaas met notensmaak, ligt in ultra dungesneden opgerolde plakjes, luchtig verspreid over - alweer - een bedje van friseesla.