Te fatsoenlijk

Omdat in het leven de gekste dingen gebeuren, hoef ik mij niet te schamen dat ik pas in de gaten kreeg dat André Agassi heel misschien toch nog Wimbledon-1993 kan winnen, toen hij de steltenloper Karbacher hardhandig uit het toernooi had verwijderd. De avond tevoren nog had ik met vrij grote stelligheid verklaard, dat Agassi in Halle als een natte krant had gespeeld en absoluut niet in staat zou zijn in twee weken tijd zeven zware partijen succesvol te beëindigen. Op dit moment ben ik er alles behalve zeker van dat ik toen gelijk had. Het is namelijk zo, dat de logica welke voor de een volledig opgaat, op de ander geen vat heeft. Wie er twee maanden tussenuit is geweest wegens een gekwetste pols kan volgens rondzingende theorieën niet onmiddellijk daarna een groot toernooi winnen. Inderdaad - toen dat merkwaardige kereltje begon te spelen gaf ik er geen dollar voor. Hij is te dik en zijn voeten sporen niet. Ook begon de tegenstander met het loslaten van een paar daverende knallen. Enfin - Agassi kwam 2-5 achter en leek op die man uit de Griekse mythologie, die dat zware vat met zuurkool tegen die berg op moest rollen. Een goed uur later had de Amerikaan vlot en fraai gewonnen. Hij had zijn grandioze aanleg toegestaan volledig over hem te beschikken.

Omdat, zoals ik hierboven al betoogde, in het leven de gekste dingen gebeuren, is Hans Westerhof bezig alsnog vrede met PSV te sluiten, nadat hij toch zeer lelijk in het kruis was gevat door zijn arrogante werkgever. Hoe zo arrogant? Welnu, een voorzitter, die coach en assistent beide onvervaard uit de tent zwiept maar zichzelf in functie laat, is bijzonder onjuist bezig. Natuurlijk heeft Westerhof mede schuld aan het feit, dat PSV het uiteindelijk niet gehaald heeft in de nationale competitie. Ook helper Arnesen heeft, volgens eigen zeggen, niet voortdurend op scherp gestaan. Niettemin is de Eindhovense gigant hoog genoeg geëindigd om volgend seizoen recht te hebben op Europees voetbal. Wie een landskampioenschap wenst en anders de coach de laan uit stuurt, die kan zich prepareren op een lange stoet ontslagenen, want toevallig zijn er voor de titel altijd kapers op de kust, terwijl van onze vijanden bekend is, dat zij zelden slapen.

Tot zover was de gang van zaken - afgaande op de praktijk in de slangenkuil - niet abnormaal. Coaches komen en gaan, contracten of niet. Vreemd werd het pas toen bleek, dat Westerhof zich niet wilde laten wegsturen en zich beriep op zijn recht op arbeid. Hoewel ik juridisch ongeschoold ben, meen ik te weten dat hierbij beslissend kan zijn of er een normale werksituatie bestaan heeft en nog steeds zou kunnen bestaan, als dat ontslag zou worden opgeheven. Bij Thijs Libregts was dat destijds niet het geval. Gullit en de zijnen hadden diens hoofd geëist, Libregts protesteerde en verloor want van een werkbare situatie zou geen sprake meer zijn. Westerhof vindt dat hij het met de meeste spelers van PSV goed kan vinden (Romario uitgezonderd, maar met hem kan niemand het vinden). Waarom zou hij hier dus niet blijven werken, desnoods in een andere functie? Ik weet het niet. Als Aad de Mos daar als puinruimer moet gaan fungeren, zou die dan Westerhof de ruimte toestaan om bijvoorbeeld met de jeugd vrijheid van handelen te hebben? Hier komen vraagtekens om de hoek kijken. Maar in elk geval is het achtenswaardig, dat Westerhof niet de poen van het door zijn werkgever verbroken contract wil pakken, maar min of meer gewoon wil doorwerken bij dezelfde baas. Die hij daarmee in verlegenheid zal hebben gebracht. De man uit Ulft is wellicht te fatsoenlijk voor zijn vak, maar ik ben blij dat hij er is.