Van der Sterren is 'beste van de rest'

EINDHOVEN, 21 JUNI. Wat is een Nederlands schaakkampioenschap zonder Jan Timman? De kersverse kampioen Paul van der Sterren antwoordt spontaan en zonder dralen: “Dat is een Nederlands kampioenschap waar Timman niet aan mee doet.” En serieus: “Iedereen weet wel dat hij de sterkste is. Dit is een kampioenschap van de rest.”

Nadat Van der Sterren een ronde voor het einde al een onoverbrugbare voorsprong had genomen en zich de beste van de rest had getoond, was het belang van de slotronde teruggebracht tot de beantwoording van de vraag hoe het verdere prijzengeld zou worden verdeeld en wie beslag zouden leggen op de plaatsen twee tot en met vijf die net als de titel toegang verschaffen tot het toernooi van volgend jaar.

Van der Sterren zelf zag geen noodzaak tot grote krachtsinspanningen en stemde binnen twee uur in met een puntendeling tegen Van Mil. Het genoegen over zijn afgetekende toernooiwinst was nog steeds weldadig. “Twee punten achterstand leek me wel genoeg voor de jongens.” Een half uurtje eerder hadden Van der Wiel en Nijboer immers hun pogingen om hun achterstand een draaglijker aanzien te geven gestaakt. Na twaalf zetten lieten zij de hoop op een ongedeelde tweede plaats varen en berusten in een futloze remise.

Daarmee waren drie van de vijf plaatsen voor volgend jaar zonder veel opwinding vergeven. Slechts in de twee partijen die zouden beschikken over de resterende kwalificatieplaatsen viel er iets te beleven. Riemersma was met twee flitsende aanvalspartijen in de afgelopen ronden opgerukt naar de kopgroep. Een nieuwe winst zou een totaal onverwachte bekroning zijn geweest van een uitstekend toernooi, maar Riemersma was reëel genoeg om dik tevreden te zijn met de remise die hij met zwart tegen Piket uit het vuur sleepte. Piket moest het ook in de laatste ronde stellen zonder doortastendheid en greep schutterend naast de gedeelde tweede plaats. Vanuit de opening rolde hij in een prachtstelling die hij even gemakkelijk met een slecht doordachte koningszet weer liet vervlakken.

Wat Piket niet lukte, lukte Cifuentes op wonderlijke wijze wel. Vanuit de opening werd de in Den Haag woonachtige Chileen door Ree met beslist spel in een triest middenspel gemanoeuvreerd waar hij een volle pion achterstond. Het leek een mooie afsluiting te worden voor Ree, ook al waren de remisekansen van Cifuentes niet denkbeeldig. Het zou veel erger uitpakken. De oersolide Cifuentes is niet bepaald een compromisloze aanvalsspeler, maar op zijn hardnekkige taaiheid als verdediger valt weinig af te dingen. Zoals ook Ree mocht ervaren, ook zorgde zelf voor de meeste ellende. Eerst verspeelde hij zijn voordeel, daarna, zoals dat nu eenmaal loopt in droevige partijen, de rest.

    • Dirk Jan ten Geuzendam