Raiconcert pas laat in "real American' sfeer

Concert: Kon. Concertgebouworkest o.l.v. Edo de Waart m.m.v. Roberta Alexander, sopraan, en Willard White, bas. Gehoord: 19/6 Rai Amsterdam. Tv-uitz. van hoogtepunten: 26 /6 22.05 uur Avro Ned. 1.

Het was met bijna 9000 luisteraars verreweg het best bezochte eenmalige onderdeel van het Holland Festival, bovendien aanstaande zaterdag nog op tv. Maar dat het traditionele Rai-concert van het Koninklijk Concertgebouworkest deel uitmaakte van het Holland Festival was een streng bewaard geheim. Affiches en programma's maakten er geen melding van, presentatrice Caroline Kaart evenmin. De relatie tussen het Holland Festival en het populaire evenement van het Concertgebouworkest lijkt, nadat festival-directeur Jan van Vlijmen vorig jaar zich distantieerde van een Weense avond met dirigent Nikolaus Harnoncourt, nog steeds van beide zijden niet hartelijk.

Dit jaar gaf het Concertgebouworkest een concert met Amerikaanse musicalmuziek, gedirigeerd door Edo de Waart, de Amerikaanse Nederlander. En de twee solisten - sopraan Roberta Alexander en bas Willard White - zou men Nederlandse Amerikanen kunnen noemen: zó vaak hebben ze hier opgetreden.

Toch swingde het voor de pauze niet dat het swong. Was het te wijten aan de zo op & top Brits-Nederlandse presentatrice Caroline Kaart, die met haar candlelight-stem en akelig overkeurige Engelse tongval sprak over "dzzjâzzzzzz'? Zeker, maar de afstandelijke uitstraling kwam ook door de aanvankelijk al te schamele geluidsversterking en het gebrek aan showmanship van Edo de Waart, te bescheiden om enthousiast applaus te genereren.

Het Koninklijk Concertgebouworkest is ook niet echt beroemd geworden met dit repertoire. In Over the rainbow ontbrak de overdreven zoetgevooisdheid en het begin van de Symfonische dansen uit West Side Story moet cool, real cool en zo klonk het net niet. Alleen Roberta Alexander veroorzaakte furore met een spectaculair snel uitgevoerd Ching-a-ring Chaw uit Coplands Old American Songs.

Maar later klonk alles luider, overtuigender en beter, zoals de fraaie melancholieke sfeer en het cowboy-gefiedel in delen uit Coplands Rodeo. Met het onmiskenbare operavibrato van Alexander is het moeilijk tot een authentieke musical-uitvoeringsstijl te komen, maar het duet uit Gershwins Porgy and Bess was bevredigend. Willard White imponeerde in Ol' man river. Sousa's luidruchtige Stars and stripes forever veroorzaakte eindelijk echt enthousiasme en bij de reprise dirigeerde De Waart ook het meeklappen van het publiek dat kennelijk toch het liefst zichzelf hoorde.