Haags poëziefestival Crossing Border is charmant èn wild

DEN HAAG, 21 JUNI. Het Crossing Border Festival in Den Haag wordt volgend jaar zeker voortgezet, zo verklaarde organisator Louis Behre gisteren op de slotavond van de eerste aflevering. Wel wil Behre een vaster publiek bereiken door wijzigingen aan te brengen in de nu zeer uiteenlopende programmering. Het accent moet vooral komen te liggen op voordrachten waarin muziek en poëzie worden gecombineerd.

Het nieuwe, charmante festival kreeg gisteravond het wildste publiek van de week te verwerken. De avond begon anderhalf uur te laat omdat de Frans-Catalaans-Zwitsers-Amerikaanse muziekgroep Von Magnet moeilijk in te willigen eisen aan de geluidsinstallatie had gesteld. Hoewel het punkpubliek zich over deze vertraging geenszins leek op te winden en vriendelijk samenklonterde voor de enigszins lugubere ingang van de voormalige landsdrukkerij aan de Fluwelen Burgwal, werd het eerste optreden toch alvast maar buiten afgewerkt. Terwijl binnen Von Magnet de geluidsinstallatie aan een test onderwierp, zette buiten de chanteuse Wilma Paalman een been op de bumper van een geparkeerde auto, plaatste daarop haar accordeon en zong hartstochtelijk enkele liefdesliedjes.

Eenmaal binnen, kreeg het publiek zachtmoedige verzen van de dichter Erik Lindner te horen. Sprekend in een aardig Engels accent en slangachtige bewegingen makend las de broodmagere artiest: "Tuinen van teer, land van ijs, beweeg, beweeg dan toch'. Na hem kraamde de uit San Francisco afkomstige Merle Tofér geëngageerde poëzie over engagament uit. "Gangsterdichter' Eddie Woods werd met enige eerbied aangekondigd als iemand die op de nog niet schoongeveegde staart van de Amsterdamse Zeedijk woont, en met donkere stem bezong hij de idealen van een lichtekooi. Inmiddels stond een deel van het gemoedelijke publiek te kletsen aan de bar, tot verdriet van dichteres Diana Ozon, die haar voordracht afsloot met de wens dat na de pauze de formatie Von Magnet zo hard zou spelen dat de ordeverstoorders elkaar niet meer zouden verstaan.

Deze wens werd vervuld. Vrijwel onmiddellijk na opkomst was de merkwaardige groep Von Magnet heer en meester over de zaal. Aangevoerd door een kale zanger met negen ringetjes in zijn oren, zette de groep een soldateske show neer met spectaculaire muziek die nu eens liefelijk en dan weer angstwekkend hard ratelde, waarbij de zeven groepsleden met wandelstokken en laarzen op de grond stampten en al knijpend en strelend over elkaar heen buitelden. Von Magnet is een naam om te onthouden.