Fransen drukken stempel op topbridge

MENTON, 19 JUNI. Frankrijk speelt op het EK bridge in Menton een thuiswedstrijd. Dat is aan alles te merken. Op de Vugraph' in de grote zaal van het Palais de l'Europe zie je vrijwel altijd Franse spelers aan het werk. Meestal zijn dat Chemla en Perron, meervoudig wereld- en olympisch kampioenen.

Technisch is dat spektakel dik in orde. Er staan drie levensgrote projectieschermen naast elkaar. Op het middelste kan je de wedstrijd in de open kamer volgen op een elektronisch bediend superdiagram. Op het linkerscherm wordt het verloop van de gesloten kamer bijgehouden, zodat voortdurend de scores met elkaar kunnen worden vergeleken.

Het rechterscherm is helemaal niet te versmaden. Daar zie je een live-video van de open kamer. Het beeld dreigt na een week overigens heel vertrouwd te worden. Iedereen kent zo langzamerhand wel de lengte van de Havanna's die Paul Chemla onafgebroken zit weg te paffen: zo'n twaalf spellen, precies de helft van een wedstrijd. Partner Michel Perron zit onverstoorbaar voor zich uit te kijken. Hij beperkt zijn bewegingen tot het uiterste. Eigenlijk een saai mens, maakt nooit een fout.

De Fransen drukken een stevig stempel op het topbridge. Op dit EK staan ze één en twee, respectievelijk bij de mannen en de vrouwen. Hun natuurlijke, logische stijl van bieden staat in schril contrast met allerlei experimentele biedsystemen die het laatste decennium aan het oprukken zijn. Die HUM's (Highly Unusual Bidding-systems) zijn een bron van zorg voor de wedstrijdorganisatie. Op het allerhoogste niveau mag het allemaal wel, dus natuurlijk ook op dit EK, maar tegenstanders wordt uitgebreid de gelegenheid gegeven maatregelen treffen.

De systemen worden maanden van te voren naar de deelnemers opgestuurd. Zo hadden de Finnen hun huiswerk dermate goed gedaan dat ze hun Poolse opponenten een koekje van eigen deeg konden geven. De Scandinaviërs moesten aantreden tegen Balicki en Zmudzinski, een berucht Sterke Pas' paar. Vlak voor de wedstrijd begon, kreeg dit paar een Anti Sterke Pas-verdediging van veertien kantjes in handen gedrukt. De Polen schrokken er flink van.

Ze kregen vijf minuten extra om zich op op deze Finse verdediging voor te bereiden. “But we need 5000 minutes”, riep de Poolse captain vertwijfeld uit. De arbiter bleef onvermurwbaar, vijf minuten en geen seconde meer. Desalniettemin won Polen nog ruim: 22-8.

Nederland had gisteren een matige dag. De mannen die opgeklommen waren naar de derde plaats leden een zware nederlaag tegen concurrent Noorwegen. Oranje trad met hun basis-vier aan. De Boer-Muller en Leufkens-Westra speelden een hoogst ongelukkige partij, terwijl Leufkens-Westra ook nog eens een potdicht slem misten. In de dertiende ronde tegen Spanje redde Piet Jansen de wedstrijd. Zo ongeveer op zijn eentje bood hij 6ß6, dat aan de andere kant werd gemist (zie diagram). Hierdoor kon een kleine overwinning worden geboekt en ligt Nederland nog in de race. De vrouwen deden wat van ze verwacht werd: twee keer winnen, van San Marino en Monaco.

Open teams, ronde dertien

Nederland-Spanje, spel 24

West geverNoord

Niemand kw.ß7 AHB2

ß6 B2

ß5 985

ß4 B942

WestOost

ß7 3ß7 98754

ß6 AHV75ß6 109843

ß5 B10ql>ß5 A

ß4 AV873ß4 65

Zuid

ß7 V106

ß6 6

ß5 HV76432

ß4 H10

West Noord Oost Zuid

Westerhof Jansen

1ß6 1ß7 4ß6 4ß7

5ß6 pas 6ß6 pas

pas pas

Piet Jansen gokte dat zijn partner een renonce schoppen moest hebben, vandaar zijn ondernemend slembod. Nu er toch een schoppenverliezer bleek te zijn, moest ß4H maar goed zitten. En zo was het.

    • Jan van Cleeff