Polet

Om nu te stellen dat het als een bom insloeg is wat overdreven, maar het bericht dat de Arbeiderspers de auteur Sybren Polet aan zijn stal kon toevoegen zorgde hier en daar toch voor gefronste wenkbrauwen. Was Polets experimentele proza niet ooit een dankbaar onderwerp voor spot en hoon voor Arbeiderspers-auteurs als Gerrit Komrij? En adverteerde het tijdschrift Maatstaf, een uitgave van de Arbeiderspers, in het verleden niet met de aanbeveling dat van Polet in ieder geval geen geschreven bijdragen te verwachten waren?

Van een Arbeiderspers-uitgave van Polet is echter vooralsnog geen sprake. Er zijn contacten geweest op initiatief van AP-directeur Ronald Dietz, die zich met enig enthousiasme Polets roman Breekwater kon herinneren. Het nieuwe werk kon de toets der kritiek minder doorstaan. “Hij had nog een hele voorraad liggen, maar we zijn tot de conclusie gekomen dat het toch niet in ons fonds past”, aldus Dietz. Polets proza bleef, ook na nauwkeurige lezing, wat ondoorgrondelijk, aldus Dietz. “Hij is een beetje blijven steken in dat gedonderjaag met vormwerelden”, aldus de uitgever. “En met alle lof voor zijn experimentele romans: je moet toch ook in staat zijn te kunnen resumeren wat je gelezen hebt.”

    • Steven Adolf