Omroep (2)

Henk van Gelder levert terecht kritiek op de door de omroepen gehanteerde indeling van culturele programma's. Die is zo ruim dat al het Nederlands televisiedrama, sommige lichte muziek- en spelletjesprogramma's alsmede kerkdiensten ertoe worden gerekend. Zo is het inderdaad een koud kunstje om de zogenaamde publieke omroep in Nederland "een van de grootste culturele instellingen van ons land' te noemen.

Tot zover ben ik het met Van Gelder eens. Daarom vind ik het merkwaardig dat hij vervolgens suggereert dat ik in mijn proefschrift Het zijn de programma's die het 'm doen over de televisieprogrammering in Nederland tussen 1972 en 1992 deze opvatting van de omroepen zou ondersteunen. Het tegendeel is waar. Om te beginnen benadruk ik dat het vooral aan de NOS te danken is dat de Nederlandse televisie door de jaren heen een redelijke hoeveelheid serieuze informatie en cultuur heeft gebracht. Vervolgens wijs ik erop dat met name de laatste jaren een bedenkelijke erosie van dit serieuze gehalte valt waar te nemen. Bovenal bekritiseer ik het in 1988 ingevoerde Escort-systeem dat bovengenoemde ruimere interpretatie van "cultuur' mogelijk heeft gemaakt en bepleit ik een veel beperkter toepassing van dit criterium.