Jos Kruit

Art & Project, Nieuwesluizerweg 42 Slootdorp (gem. Wieringermeer). T/m 11 juli. Vr t/m zo 12-16u. Prijzen 10.000 en 12.500 gulden.

Palingvel, bullepees, varkensblaas en paardehuid - het zijn onalledaagse materialen waarmee Jos Kruit (Wieringerwaard, 1945) haar sculpturen maakt. Laat begonnen in de kunst (pas tien jaar geleden kwam ze van de Rietveldacademie), werkt ze rustig aan een merkwaardig en eigenzinnig oeuvre. Midden jaren tachtig begon Kruit gegalvaniseerd draad bijeen te binden met varkens- of koeieblaas, een vliesdun maar ijzersterk en elastisch materiaal. Later ontdekte ze dat ook gedroogd palingvel bij wijze van touw gebruiken kan worden. De parelmoeren glans van de huiden laat de kunstenares zien door ze in buizen van doorzichtige giethars te vatten. Twee jaar geleden omwikkelde ze koeiepoten gemodelleerd van purschuim met de huid van een zwart-bonte koe.

Het bijzondere aan Kruits beelden is steeds de combinatie van een abstract frame van metaal met de echte lichaamsdelen van dieren. In Slootdorp wordt de structuur soms gevormd door een "sokkel' van twee lusvormige transparante buizen, waaruit twee meer dan levensgrote, elegante paardebenen lijken te ontspruiten. Het geheel wekt surreële maar ook klassieke associaties: het herinnert aan Griekse reliëfs waarin paardebenen zo'n belangrijk ritmisch element vormen. In een andere sculptuur zijn vier roodgeschilderde exemplaren door een ijzeren buis aan de bovenzijde met elkaar verbonden. De benen zijn identiek maar steeds in een andere stand gezet, alsof je de diverse stadia van een dravend paard in slow-motion ziet. Ze doen denken aan de opnames van Muybridge, de fotograaf die zich concentreerde op het vastleggen van beweging. Kruit gaat het om de schijn van beweging, zoals in de sculptuur waarin vier lange, elegante paardebenen twee aan twee op een gebogen stuk ijzer zijn bevestigd dat werkt als een wip. Wie ze een zetje geeft, ziet de stelten langzaam heen en weer bewegen en toch op één plaats blijven - als een draaimolenpaard.