"Populairste Fries sinds Abe' neemt afscheid met promotie

HEERENVEEN, 17 JUNI. Nog eenmaal stapte hij uit de dug out om zich warm te lopen. Dat was zijn laatste wens. Invallen tegen Fortuna en de winnende goal maken. Maar Regtop en Tammer gingen hem al voor. Het werd een publiekswissel. Rodion Camataru, met nummer vijftien, speelde zijn laatste loodjes. Tien minuten tegen Fortuna.

Onder een ovationeel applaus vervangt hij Regtop. Het eerste balcontact beantwoordt aan de verwachtingen. Camataru gaat een luchtduel aan en blesseert zichzelf en zijn cipier Joseph Szalma. Met de fysieke kracht van de Roemeen valt niet te spotten. Bijna honderd kilogram, bij een lengte van 1.92 meter. Coach Foppe de Haan gebruikte hem dit jaar als pinchhitter, breekijzer klinkt onaardig voor een 75-voudig international.

Rodeon Camataru begon zijn loopbaan bij Universitatea Craiova, de volksclub uit de provincie Oltenia waar hij opgroeide. Op vijftienjarige leeftijd, bijna twintig jaar geleden, kreeg hij een contract. Geen profcontact, want Ceausescu was nog lang niet afgezet, wel een garantie voor en tamelijk zorgeloos bestaan. De staatsamateur Camataru bleek een technisch vaardige en veel scorende spits. In 1986 verhuisde hij naar Boekarest. Uit eigen wil, verklaart hij nog steeds. Dynamo werd zijn club, de club van Ceaucescu's zoon Valentin en de Securitate, de geheime politie.

Camataru naderde zijn sportieve hoogtepunt. Hij scoorde aan de lopende band. In het seizoen '86-'87 maakte hij 44 doelpunten en werd Europees topscorer. Tony Polster was tweede op de schutterslijst maar weigerde zijn zilveren plak op te halen. De Oostenrijker geloofde niet in de Roemeense doelpuntenmachine. Ook gisteren nog verklaarde Camataru dat de 44 doelpunten op eerlijke wijze tot stand zijn gekomen. “Ik maakte veel penalty's, maar dat is toch toegestaan?”

Corrupt of niet, in eigen land werd er zeker gesjoemeld. Camataru geeft toe dat de titel bij voorbaat vast stond. Steaua, de club van het leger, moest kampioen worden. Dynamo was altijd tweede. De onderlinge duels werden op schandalige wijze gemanipuleerd.

Camataru had al in 1987 contacten met buitenlandse clubs. Benfica en Fiorentina waren genteresseerd. Hij had politiek asiel kunnen aanvragen, maar voelde zich te veel Roemeen om zijn paspoort in te leveren. Drie maanden voor de politieke coupe mocht hij dan toch naar het buitenland vertrekken. In Charleroi hoorde hij van de revolutie. “Nee, het was geen revolutie, maar een staatsgreep van het leger.” Als je Camataru nu vraagt naar de politieke toestand in zijn land, krijg je een kort en duidelijk antwoord. “Allemaal mafia.”

Op advies van de toenmalige Heerenveen-trainer Korbach werd Camataru gekocht van Charleroi. In februari 1991 maakte hij zijn debuut tegen Groningen. Een week later scoorde de toen 32-jarige Camataru de winnende goal tegen MVV. Hij maakte veel beslissende treffers in die twee jaar. Camataru werd "Cammie' en in de armen gesloten. “De populairste Fries sinds Abe”, spreekt voorzitter Riemer de Velde trots. Als Cammie uit de dug out klautert, veert het stadion op.

“Bij winst of verlies, Cammie rekent ook vrijdag op u.” Het alternatieve reclamebord op de middenstip verwijst naar de speciale afscheidswedstrijd van Rodion Camataru. Morgenavond speelt hij met Heerenveen tegen een Friese amateurselectie. De opbrengst van de benefietwedstrijd gaat rechtstreeks naar een tehuis voor gehandicapte kinderen in Roemenië. “Dat is Cammie ten voeten uit”, meent Foppe de Haan. “Die jongen is zo aardig. Zo sociaal ook.”

Cammataru vertrekt zaterdag of maandag naar Craiova. “Ik weet niet wanneer. Misschien moet ik uitrusten van al die feesten.” Na een half uur hossen en springen, loopt hij naar de kleedkamer. De vele ererondes vergen veel van Cammie. De supporters vliegen hem om de nek. In gebarentaal nemen ze afscheid. Foppe de Haan onderhield contact in gebrekkig Engels. “De taal was nooit een probleem. Hij liep voor elke training drie kwartier eerder de kantine binnen en riep steevast morning. Een huisvader-type zou ik hem willen noemen. En zo blij als ie had gescoord.” De Haan wordt bijna lyrisch over de voetbalkwaliteiten van Camataru. Hoe hij wegdraait van een verdediger. Met rechts aannemen, dreigen met links en met rechts er langs. De trainer zegt Cammie nu al een beetje te missen.

De Roemeense huisvader van twee kinderen wil in eigen land manager worden van een voetbalclub. Hij heeft contacten maar nog niets concreets. Met zijn landgenoot Andonie volgde Camataru in Nederland trainingscursussen. Maar eerst wil hij uitrusten van twintig jaar topvoetbal. In Friesland was hij razend populair, in Roemenië wordt hij echt als een God behandeld. Het buikje trots vooruit.

    • Jaap Bloembergen