Eten in de Kunsthal: conventioneel trendsetten

Cafe-Restaurant Domus Artis, Westzeedijk 343, Rotterdam. Di t/m zo 9-22u. Inl 010-4363040. xp

Uit de verte, vanaf de weg over de Westzeedijk gezien, oogt de Kunsthal als een rechthoekige doos die aan een meubelboulevard niet zou misstaan. Maar wie het gebouw van architect Rem Koolhaas nader verkent, komt steeds opnieuw voor verrassingen te staan. Twee openbare routes doorsnijden de Kunsthal. De ventweg onderaan de dijk gaat er dwars doorheen en wordt gekruist door een wandelpad dat schuin omlaag naar het museumpark voert. Aan het wandelpad zit achter twee goudkleurige patrijspoorten de kassa verstopt en de hoofdentree is effectief gecamoufleerd. Eenmaal binnen ontdekken de bezoekers al snel dat er vrijmoedig is omgesprongen met bijna alle geschreven en ongeschreven wetten van schoonheid, duurzaamheid en bruikbaarheid.

Als architectonische vernieuwing betekent dat de gangbare beoordelingscriteria niet langer van toepassing zijn en dat een gebouw zijn eigen normen stelt, dan is de Kunsthal het meest revolutionaire dat de laatste decennia in Nederland is gebouwd. Materiaal en stijlmiddelen zijn ontleend aan de moderne architectuur maar worden op een onconventionele manier gebruikt. Het resultaat is een gebouw met het vermogen om tegelijk te verbazen en te irriteren; het is onhandig en vernuftig, mooi en lelijk, opdringerig en bescheiden tegelijk. En het is _ heel uitzonderlijk _ door de onbevangen omgang met ruimte en materiaal een gebouw met humor; niet lachwekkend, maar gewoon geestig.

Heeft deze omgeving cafe-restaurant Domus Artis geinspireerd tot culinaire prestaties die even verrassend en onconventioneel zijn als het gebouw? De ruimte onder een schuin aflopend plafond, met vermicelli-achtige neonverlichting en takkebossen voorzien van kerstboomlampjes is, niet geheel stijlvast, ingericht met traditionele bistro-meubelen. In het verlaagde gedeelte staan witgedekte tafels klaar. Op schildersezels wordt kunst te koop aangeboden, de glimmend zwarte vleugel blijkt een pianola te zijn.

IL,60,18L bp De seizoenen duren in Nederland tegenwoordig maar een week en wisselen elkaar in willekeurige volgorde af. Daarom is het in mei plotseling hoogzomer. We vragen of we buiten kunnen eten. De vriendelijke jongens van de bediening dekken een tafel op het terras en we zitten daar niet onprettig maar wel eigenaardig. Ingeklemd tussen de dijk met autoweg, het museumpark in niets ontziende reconstructie, de bakstenen gevel van het natuurmuseum, en de betonnen gevel van de Kunsthal die _ al dan niet bedoeld _ nogal smerig uit de bekisting is gekomen.

De kaart voldoet _ de soms eigengereide spelling ten spijt _ vooral aan de conventies van de culinaire trendsetters. "Tappenade, mergel- en grotchampignons, rog, gekonfijtte knoflook' _ alles wat de keuken van het eigentijdse, modieuze restaurant te bieden heeft is ook hier aanwezig. Net als de twee 'gewaagde' (op de lachspieren werkende) gerechten, in dit geval "fluweelzachte cappucino van maiskip, mais en garnalen' en "soep van bier met zeeduivel, paksoy, maanzaad en sesamzaad'.

De gerechten staan op de kaart uitvoerig beschreven, maar wat op het bord komt wijkt daar vaak net iets van af. Bij de gegratineerde geitenkaas op friseesla met pijnboompitten, Zeeuws spek en honingvinaigrette (fl.11,50) is het Zeeuws spek vervangen door een royale hoeveelheid flinters ham, en we treffen naast de pijnboompitten ook enkele pistachenootjes aan. Zeeuws spek is kennelijk moeilijk te krijgen in Rotterdam, want een paar weken eerder was in hetzelfde gerecht het Zeeuws spek vervangen door Italiaanse gedroogde tomaten. Improvisatie is mooi, maar het verder uitstekend bereide gerecht ontbeert toch het smaakcontrast waarvoor het spek had kunnen zorgen.

In de huisgemaakte pasta met zalm en basilicum en bieslook (fl.32,50) is geen basilicum te bespeuren. Het zeer fijn gesnipperd groen is moeilijk te identificeren maar heeft het meest weg van peterselie. Wel duidelijk herkenbaar zijn de takjes dille en kervel die het mooi opgemaakte bord versieren. Een garnering die weinig ter zake doet; vooral de dille geeft een te sterk smaakaccent aan de subtiel gekruide saus en de perfect bereide zalm.

bp Het nagerecht, simpel aangekondigd als "ijs van witte chocolade' (fl.12,50), biedt niet alleen veel bolletjes stevig ijs, maar ook quenelles van slagroom, aardbeien en muntblaadjes.xp Regelmatig dwalen er mensen door het restaurant en over het terras, op zoek naar de ingang van de Kunsthal. Zo blijft het, ondanks de alleszins acceptabele hoewel weinig opwindende keuken, toch meer een plek voor architectuurvorsers dan voor culinaire ontdekkingsreizigers.

    • Joep Habets