Trio Bob Mould verlaat stijl van gestructureerde songs; Sugar gaat ten onder in galm

Concert: Sugar. Gehoord: 15/6 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 3/7, 4/7 Torhout/ Werchter- festival, België

Het is een verdienste als een trio met alleen drums, bas en gitaar er in slaagt een vol geluid te krijgen. De noodzaak dat alle instrumenten optimaal gebruikt worden en de wetenschap dat geen van de muzikanten het kan laten afweten geeft dit soort groepen een extra aantrekkelijkheid. De Amerikaanse zanger/gitarist Bob Mould heeft voor de tweede keer in zijn carrière een trio opgericht. Een paar jaar na het uiteen vallen van Hüsker Dü, de inmiddels legendarische, melodieuze punkgroep uit Minneapolis, formeerde hij vorig jaar Sugar.

Na een periode van solo-geploeter was dit hernieuwde groepsverband zo inspirerend dat Mould binnen een half jaar twee platen maakte. Bij het concert, gisteravond in Paradiso, speelde de groep bovendien al weer nieuwe nummers. De ontwikkeling die op de twee cd's te horen is, bleek zich voort te zetten. De stijl van korte mooi gestructureerde songs, zoals op Copper Blue (1992), was bij Beaster (1993) al verlaten voor associatief opgebouwde, uitgesponnen nummers en live werden er nieuwe nummers gespeeld met een nog minder uitgesproken vorm.

Ook de "oudere' nummers, als Changes of A Good Idea, waarin de schrille gitaar en de verbeten woede van Moulds stem wordt afgerond door de neutrale koortjes van bassist David Barbe, verloren hun pregnantie. Door de overdaad aan galm verwerden gitaarklanken tot een bombastische brij en klonk Mould alsof hij bij de buren stond te zingen; zijn stemgeluid leek niets met de muziek te maken te hebben. Het enige houvast bood drummer Malcolm Travis die met teneergeslagen blik zijn razendsnelle roffeltjes speelde. Halverwege het concert was er een semi-akoustisch intermezzo waarin Barbe en Mould gezeten op stoelen een mooie ingehouden versie brachten van If I can't change your Mind.

Toen de reguliere set daarna werd voortgezet, was het toch al grote volume opgeschroefd tot een striemend niveau. De kortaangebonden Mould die in de toegift een treffende imitatie deed van een waanzinnige tv-dominee, leek er niet op uit zijn publiek een genoeglijke avond te bezorgen.