Kolonisten nemen Rabin onder vuur

JERUZALEM, 16 JUNI. Demonstrerende joodse kolonisten uit de door Israel bezette gebieden hebben deze week in Jeruzalem terminologie uit de Joegoslavische burgeroorlog omgesmeed tot zwaar geschut tegen premier Yitzhak Rabin. “Deportatie van joden uit Judea, Samaria, en de hoogvlakte van Golan is onwettige etnische zuivering”, staat er in levensgrote zwarte letters op een blauw-rode ballon die de rozentuin voor de Knesset, het parlement, domineert. Rabin kan deze strijdkreet van de kolonisten tegen zijn vredespolitiek tijdens zijn veelvuldige ritten naar en van de Knesset nauwelijks ontgaan.

Voor de duur van vijf dagen hebben enkele honderden kolonisten uit alle nederzettingen een groot protest-tentenkamp in de rozentuin opgezet. Vandaaruit worden dagelijks demonstraties op strategische punten in Jeruzalem georganiseerd. Gistermiddag om vier uur werden enkele groepen kolonisten opgeroepen snel met hun spandoeken naar de bussen te komen om voor de ondeelbaarheid van Jeruzalem in de nabijheid van door Palestijnen bewoonde woonwijken te demonstreren.

Veel kolonisten dragen achteloos in de broeken weggestoken pistolen, Uzi's en Galil-geweren bungelen over de schouders van anderen. Zwangere vrouwen, omringd door trosjes kinderen heersen over de wandelpaden tussen de tientallen tenten. Deze tot in de puntjes georganiseerde demonstratie is vrijwel uitsluitend voor de overtuigden. Vertegenwoordigers van de 120.000 joden in de bezette gebieden demonstreren hier - beslist niet het Israelische volk. Tot dusverre liet de burgerij zich niet in de rozentuin zien. Deze observatie geeft gewicht aan het argument van socialistische parlementariërs dat de luidruchtige protesten tegen de bereidheid van Rabin territoriale concessies voor vrede te doen voornamelijk het werk zijn van de daardoor rechtstreeks aangesproken kolonisten.

Doordat de massa van het Israelische volk niet door deze anti-Rabinmanifestatie in beweging wordt gebracht, is het politieke effect aanzienlijk kleiner dan de organisatoren hadden gehoopt. Rabin kan er zelfs politieke moed uit putten, omdat het woordgeweld van de kolonisten en aanhangers van de nationalistische oppositiepartijen geen nationale weerklank heeft gekregen. Noch de reeksen moties van wantrouwen in de Knesset noch de straat brengen zijn regering in gevaar. “Rabin heeft geen mandaat (om territoriale concessies te doen)”, is het motto waaronder de demonstranten tegen de regering-Rabin optrekken. Deze leus en vele andere, zoals “we hebben veilige grenzen, alleen Rabin is onveilig”, of “het land verdelen is het volk splitsen” en “zionisme is geen schande”, spreken de kolonisten en hun volgelingen meer aan dan de Israelische bevolking.

Maar zo zien de hoofdrolspelers en figuranten van deze krachtsinspanning tegen het vredesproces in Washington het niet. “Rabin heeft niet het minste gevoel voor de kracht die deze demonstratie uitstraalt”, zegt Dan Hofman uit Bat-Ayin, een nederzetting in het Etzion-blok op de Westelijke Jordaanoever. “Wat hier gebeurt is het topje van de ijsberg. De meerderheid van het Israelische volk is mèt en niet tégen ons. Ik ben daar zeker van.” Dit zelfgelijk heeft bij deze tandarts een diep-religieuze bodem. “De band tussen het joodse volk en het land van Israel kan niet worden verbroken. Ondanks nederlagen en verbanningen hebben we door de eeuwen heen aan het land van Israel vastgehouden. De terugkeer naar ons land heeft transcedentale betekenis. De diepste betekenis daarvan is dat we het niet mogen opgeven en als Rabin toch instemt met een oplossing van het Palestijnse vraagstuk op rekening van ons historische vaderland of de Golan ontruimt, verraadt hij zijn volk. Om dat te verhinderen zit ik hier deze week, achter deze tafel in de rozentuin.”

In het denken van Dan Hofman nemen de Palestijnen een ondergeschikte plaats in. Evenals andere kolonisten ontkent hij dat zij historische wortels in het land van Israel hebben. Sommigen zeggen dat een Palestijnse staat in Jordanië de oplossing moet zijn voor het Palestijnse vraagstuk, anderen geloven dat Israel de Palestijnen langzaam maar zeker uit de bezette gebieden moet verdrijven. Coëxistentie met de Palestijnen is alleen mogelijk als zij de Israelische soevereiniteit over Erets-Israel erkennen. Aanspraken op Palestijnse onafhankelijkheid in dit joodse erfgoed worden niet geduld. Geen der kolonisten met wie ik gisteren sprak kon zich voorstellen dat hij als gevolg van een vredesregeling zijn nederzetting zou moeten verlaten.

Om zes uur wordt door de luidsprekers voor het avondgebed opgeroepen. Kinderen huppelen over het gras. Moeders kijken tevreden toe. De door generatoren gevoede schijnwerpers gaan aan. De nacht valt over de rozentuin. Uit de in enkele grote tenten opgezette leslokalen klinken discussies over religieuze teksten. Er wordt gelernt, een religieuze verdieping waaruit deze groep Israeliërs de kracht put om de strijd voor het behoud van het land van Israel, van Erets-Israel, morgen voort te zetten.

    • Salomon Bouman