Ondergrondse variant een "onmogelijke' nationale uitdaging

Technologie oogst in Nederland weinig waardering maar de discussie over de Betuwelijn laat zien dat die waardering zeer selectief is. Het publiek is bang voor de nadelige gevolgen van een bovengrondse Betuwelijn en doet een beroep op de "technologie' om die lijn ondergronds aan te leggen.

Dat hoef je ingenieurs maar één keer te vragen. Die willen wel. Minister Maij ziet de bui al hangen en besluit wat al te schielijk dat zo'n variant te duur is. Het parlement vraagt om meer duidelijkheid en een zware commissie wordt aan het werk gezet om de kosten van bovengronds en ondergronds containertransport te vergelijken.

Daar zal wel uitkomen dat ondergronds transport duurder is. Het kiezen van de bovengrondse variant, omdat die wellicht goedkoper is, is historisch gezien echter on-Nederlands. Dat is financieel de weg van de minste weerstand, die bij uitdagende, toekomst gerichte projecten niet gevolgd moet worden.

Onze voorouders deden dat destijds heel anders. Die kozen voor de "onmogelijke' variant. Zij besloten in ons land te blijven wonen toen wind en water hen daar voortdurend uit trachtten te verdrijven. Ze hebben de goedkope weg van de minste weerstand niet gevolgd en zijn niet weggetrokken naar hoger gelegen veilige gebieden die er destijds overvloedig waren. Ze hebben met veel creativiteit, innovatie en ondernemerschap gekozen voor de toekomst en de aanwezige locatie aangepast aan de gevaren, waardoor nu een groot deel van ons volk veilig en comfortabel beneden de zeespiegel woont.

Ons veelgeprezen koopmans- en handelstalent uit vorige eeuwen werd mogelijk gemaakt door de technologen van die tijd. De creatieve innovators die wisten hoe je schepen moest bouwen. De uitvinders van de navigatiemiddelen die scheepvaart mogelijk maakten. De windmolenbouwers die voor de energie zorgden die nodig was om verhandelbare produkten te maken van de goederen die uit alle windstreken werden aangevoerd. En dat alles in een land dat een voortdurende strijd voerde tegen de zee en dat in die strijd ook nog klinkende overwinningen wist te behalen. Dat was de mentaliteit.

Diezelfde houding moeten we innemen nu de Betuwelijn opnieuw voor een nationale uitdaging zorgt. Waarom zou Nederland niet, zoals zovele bedrijven in moeilijke tijden doen, het "onmogelijke' aanpakken en tot een goed einde brengen. Soms wat duurder dan we gewild hadden, maar wel met een resultaat om als natie trots op te zijn. Vandaar mijn pleidooi. Neem nú het besluit om de Betuwelijn niet-bovengronds aan te leggen. Maak van die ondergrondse Betuwelijn een nationaal ontwikkelings- en demonstratieproject.

Voor nieuwe technologie-ontwikkeling op typisch Nederlands deskundigheidsgebied is dit een unieke kans. We zullen het hard nodig hebben in de komende decennia om ons aan de wurgende greep van de bovengrondse congestie te ontworstelen. Nederland kan zich door zo'n gedurfde keuze opnieuw een technologische voortrekkersrol verwerven op het gebied van de niet-conventionele infrastructuur.

Ideeën zijn er genoeg. Ook varianten die de ideeënfase al voorbij zijn. Tot de verbeelding sprekende varianten van creatieve Nederlanders. Daarmee kunnen we onze naam van pionier op het gebied van "onmogelijke' technologische constructies opnieuw glans geven.

Er is regeringsmoed nodig om de knoop door te hakken en ons weer op onze kern-taken te wijzen. Onze nazaten zullen daar dankbaar voor zijn want wellicht herhaalt de geschiedenis zich en wordt de komende eeuw dan opnieuw een gouden eeuw.