Uit de luidsprekers klinkt het geluid van de ruisende zee; "In Helmond was het net of we in Acapulco zaten'; In het buitenland wordt veel verdiend met beachvolleybal

APELDOORN, 14 JUNI. Drie dagen hebben in Apeldoorn de vrachtwagens af en aan gereden met zand. Er moest 300 kubieke meter worden gestort op een plek naast het kanaal. Om op te volleyballen. Strandvolleybal, midden in de stad. Een onnozel idee? Gezien de publieke belangstelling niet. Het is razend druk rondom het namaak-strand.

Organisator Erik Bakker spreekt van “een strandoase in de stad”. “We hebben hier alles wat met de beach te maken heeft”, zegt hij. Er is natuurlijk vooral veel zand, een band speelt urenlang zonnige deunen, er worden op het podium naast het speelveld badpakken geshowd en op het vip-terras gaan de dames met grote garnalen rond. Er zijn, zegt Bakker, zelfs strandgeluiden voorradig. Hij verdwijnt even en ineens klinken uit de luidsprekers de ruisende zee en schreeuwende meeuwen. Lang duurt het niet. Het blijkt de spelers in het veld te storen.

Bakker, directeur van reclamebureau Bakker & Client uit Amsterdam, is een beetje teleurgesteld in de mensen uit Apeldoorn. Hij vindt het er niet tropisch genoeg uitzien. Dat hadden ze, zegt hij, verleden week in Helmond beter geregeld. Vooral door grote gele tenten was er in Brabant sprake van een schitterende afgesloten arena. “Het leek net of we in Acapulco zaten.” In Apeldoorn zijn er volgens Bakker te veel open plekken. “Ik zie zo het kanaal liggen. Jammer.”

Het is de wens van Bakker dat de strandtoernooien in de stad op centraal gelegen marktpleinen zullen worden gespeeld. Dat is dit jaar nog niet gelukt. Bakker verwacht dat door het succes in Helmond en Apeldoorn straks verscheidene gemeenten interesse zullen hebben voor een dergelijk volleybalevenement. Dit jaar zijn het er, naast de "gewone' toernooien op de echte Nederlandse stranden, vier: na Helmond en Apeldoorn komen nog Utrecht en Hengelo. Begin augustus vindt als afsluiting het Masterstoernooi beachvolleyball - de officiële naam voor deze tak van sport - in Scheveningen plaats. De enthousiaste Bakker denkt echter alweer groter en mooier. Hij wil toernooien in de Europese hoofdsteden.

De spelers zijn tevreden met het experiment. Ze missen in de stad het echte strand niet. “Er ligt hier toch zand? Er hangt een net. En de tribunes zitten vol. Wat willen we nog meer?”, vraagt Don Verdonck, in Apeldoorn winnaar met ex-international Jan Clardey. En in zo'n winderig en regenachtig weekeinde kun je beter midden in de stad volleyballen dan op het strand. Door de beschutting is de wind minder en de temperatuur hoger. Bakker: “Op het strand wandelt er met dit weer misschien af en toe iemand met een hond langs.”

Toch gaat er, mits het stralend weer is, niets boven strandvolleyballen op het strand. Het speelveld is er natuurlijk het beste. In Apeldoorn ligt er volgens Paul Hamelink, met John Stubbe Nederlands kampioen in '91 en '92, “een soort kleefzand”. “Je zakt er niet in weg.” De gemeente Apeldoorn heeft het gewonnen in het plaatsje De Steeg. Het is rivierzand. Kosten een tientje per kubieke meter. Barend Breukink, werkzaam bij de gemeente en secretaris van de Stichting Apeldoorn 1200, heeft bijna een studie van zand gemaakt. “Het was een moeilijke zaak om de juiste kwaliteit te kiezen”, zegt hij. “Het is geen ideaal veld geworden, maar we zitten wel in de goede richting.” De spelers vonden het zand laatst in Helmond beter. De bovenlaag bestond daar uit duinzand. Dat zag er ook beter uit, aldus organisator Bakker. “Lekker wit, dat geeft een mooi plaatje.”

En het oog wil nu eenmaal ook wat. Dat is ook een euvel van het strandvolleybal in de stad. Daar zie je niet op de achtergrond zoals bij de toernooien aan de kust snelle jongens en mooie meiden in zee dartelen om daarna nat en uitdagend op de tribune plaats te nemen. In Apeldoorn is de hoop daarom gevestigd op de speelsters. De mooie ex-international Heleen Crielaard, spelend met zus Lilian, heeft van de sponsor een nieuw topje gekregen, maar het publiek krijgt het niet te zien. Crielaard houdt haar shirt aan. Het is te kil.

Landskampioen Paul Hamelink praat liever niet over de randverschijnselen bij het strandvolleybal. Dat leidt de aandacht alleen maar af. Hij spreekt van topsport. Hamelink en zijn in Apeldoorn afwezige partner Stubbe trainen gemiddeld vier avonden in de week op het strand van Scheveningen. Ex-international Hamelink is een echte beachspeler geworden. Hij ziet er in Apeldoorn anders uit dan de collega's. Hij draagt een modieuze zonnebril en een haarband. Hij heeft bovendien een mooie moonshot in huis, een service die heel hoog de lucht wordt ingeslagen.

Hamelink wil graag zijn baan en het zaalvolleybal eraan geven als hij fulltime met strandvolleybal bezig zou kunnen zijn. Hij hoopt op de hulp van de bond. In het buitenland valt veel geld te verdienen op het strand - de Amerikaan Steffes ving verleden jaar ruim 600.000 gulden - , maar de Nederlanders kunnen zich nog niet meten met de toppers. Ze missen ervaring. Harmelink en Stubbe werden onlangs negende tijdens een internationaal toernooi in Dubai. En van het prijzengeld dat er in Nederland wordt verdiend valt niet te leven. De eerste prijs in Apeldoorn is 875 gulden, de nummers vier, Hamelink met gelegenheidspartner Postma, mogen nog ƒ 87,50 delen.