RUDOLF SCHARPING; Serieus en heel sober

BONN, 14 JUNI. “Vergeet mijn man in Rijnland-Palts niet”, moet Willy Brandt ooit eens in het SPD-bestuur hebben gezegd. Dat is gebeurd, Brandt is er niet meer, maar de partijleden hebben zijn “liefste kleinkind” Rudolf Scharping nu voorzitter gemaakt. Liefste kleinkind niet alleen, de enige ook die een entree heeft bij Willy's weduwe, de jegens de SPD nogal kritisch geraakte historicus Brigitte Seebacher.

Serieus, sober, degelijk, workaholic - dat zijn de trefwoorden in de mappen over de nu 45-jarige Scharping, die twee jaar geleden voor een sensatie zorgde door de verkiezingen in de voor de SPD “onneembaar” geachte thuisstaat van CDU-kanselier Helmut Kohl te winnen. Sindsdien geldt in de regionale hoofdstad Mainz over dossierkenner Scharping, zoals een van zijn ministers het laatst zei: “We beginnen met twaalf meningen aan onze vergaderingen, we eindigen met één mening, de zijne. De chef weet alles en beslist ook meestal zoals hij dat al vooraf wilde.”

Scharping heeft een model-afkomst. Een van de zeven kinderen van een meubelmaker. Lid, zij het qua leeftijd maar net, van de generatie van 1968. Actief, ook als bestuurslid, in de Jonge Socialisten (Juso's), studie politicologie. In 1975, 27 jaar oud, lid van de landdag in Mainz, '85 fractieleider, '91 minister-president. Van voetbal en wielrennen houdt hij, vorig jaar Pasen reed hij in Frankrijk met vrienden zelfs een paar Tour-etappes, inclusief de beklimming van de Tourmalet.

Maar daarmee, en met een ringbaardje en soms van die net iets te glimmende Boss-pakken, is de grens van zijn frivoliteit dan ook wel zo'n beetje bereikt. Tussen de opportunistisch-instinctieve machtspoliticus Gerhard Schröder en de lieveling van linkervleugel - "Rote Heidi' Wieczorek-Zeul - is het misschien zelfs Scharpings wel gekritiseerde "kleurloosheid' geweest die de SPD-leden het veiligst leek.

“De naijver in de partijtop is helaas tamelijk sterk ontwikkeld”, zei hij een paar weken geleden over zijn vrienden en collega-kleinzoons in de SPD. Hij krijgt nu het oude voorzittershorloge van August Bebel om en moet een einde zien te maken aan de aanhoudende stammenstrijd in het Ollenhauerhaus te Bonn. De brede steun die hij kreeg in het naar opkomst geslaagde partijreferendum kan daarbij helpen. Of Scharping gelooft dat de SPD volgend jaar Helmut Kohl in de Bondsdagverkiezingen kan verslaan, of hem zijn meerderheid met de FDP kan afnemen? Op die vraag geeft hij binnenkort alvast (per implicatie) een eerste antwoord. Namelijk als hij beslist of hij óók als kandidaat-kanselier aantreedt dan wel die eer laat aan de Saarlandse premier Oskar Lafontaine, de man die zich daarvoor vorige week meldde en daarmee ook Scharpings "stille' bondgenoot werd in het referendum-duel van gisteren met Gerhard Schröder. Want dát geldt voor de opgeluchte SPD-top wellicht nog meer dan dat Scharping heeft gewonnen: Schröder heeft verloren en kan normaal gesproken pas in 1998 weer aan bod komen.