Michiel Scheen klinkt raar, maar het werkt

Concert: Carte Blanche voor Michiel Scheen, met Michael Barker (blokfluiten), Peter van Bergen (rieten), Cor Fuhler (toetsen) Jacques Palingckx (gitaar), Alison Isadora (viool) en Scheen zelf (composities en toetsen). Gehoord: 11/6 BIMhuis, Amsterdam.

Dat de jonge pianist Michiel Scheen bij de Hollandse "impro's' hoort, is al aan zijn titels te merken. Namen als Norg, Siluur en Sloot, te vinden op zijn debuut cd Contrapposto, zouden ook door Janssen, Altena of Termos bedacht kunnen zijn. Het onderstreept de Bint-achtige manier waarop deze improviserende componisten, inclusief Scheen, hun zaken zien, streng en sober, geen woord teveel. Helderheid als hoogste deugd.

Het verschil tussen Scheen en de andere drie is, afgezien van het leeftijdsverschil, de manier waarop zij zich toestaan te relativeren. Veroorloven Janssen en Termos zich graag dolle uitstapjes naar de jazz- en populaire muziek, en is Altena niet wars van wat sier en zwier, bij Scheen zijn ook de excursies bloedserieus.

In Tretes, met invloeden uit de Indonesische krontjong-muziek, leidt dat tot een heel spannend resultaat, in Voor de Wereld (de titel is al een waarschuwing) slechts tot één lange gaap. Alle mogelijkheden van een synthesizer demonstreren, van waterdruppel tot baby-gekrijs, dat is toch meer iets voor een showroom?

Dat Scheen van "vreemde' klankkleuren houdt, blijkt ook uit een stuk voor viool, basblokfluit en harmonium, ongetwijfeld een wereldpremière en misschien heel geschikt als filmmuziek. Ook het springerige OP zou het bij een malle tekenfilm waarschijnlijk goed doen. Veel overtuigender als zelfstandige muziek is Lijn 15 waarin gitarist Jacques Palinckx, toetsenspeler Cor Fuhler en Peter van Bergen op tenorsaxofoon Scheens schreeuwende rusten en schurende glissandi heel sprekend doen leven.

Ook als solo-pianist levert Michiel Scheen een paar interessante stukken af. "Twee dagen oud, een beetje een experiment', mompelt hij ter aankondiging van Melodie. Hij zet een geluidsband aan die jankerige lange lijnen laat horen en speelt er stocijns live-accoorden bij. Het klinkt heel raar maar werken doet het zeker. Michiel Scheen komt er wel als hij tijd van leven heeft. En iets meer vertrouwen ontwikkelt in "de losse pols'.

    • Frans van Leeuwen