Yaël Dayan

Vrijwel gelijktijdig met de aankondiging van het aftreden van Elske ter Veld als staatssecretaris van sociale zaken, onder druk van de PvdA-fractie van de Tweede Kamer, publiceerde u op 5 juni een interview door Frénk van der Linden van meer dan een pagina met het zeer omstreden lid van de Israelische Knesset voor de Arbeiderspartij, Yaël Dayan.

Ik had mij kunnen voorstellen dat Van der Linden een groot interview zou hebben gehad met Shulamith Aloni, van de links-socialistische Merets-partij, die eveneens uitermate omstreden is, en daarom onder druk van o.a. orthodoxe partijen haar portefeuille van minister van onderwijs heeft moeten verruilen voor de minder heikele positie van minister van communicatie. Sinds vele jaren veroorzaken de bewust zeer controversiële uitspraken van Shulamith Aloni, en niet alleen over de noodzaak van vrede met de Palestijnen, grote opschudding. Het zou trouwens beter zijn geweest als zij van meet af aan niet de gevoelige portefeuille van onderwijs maar een andere portefeuille in het kabinet had gekregen.

Maar Yaël Dayan? In Israel is haar het ergste overkomen wat een ambitieus politicus ten deel kan vallen: niemand schrijft of spreekt meer over haar. Haar denkbeelden mogen uiterst controversieel zijn, niemand, ook niet binnen haar eigen Arbeiderspartij, neemt haar meer serieus, en dat niet alleen wegens haar contacten met Arafat. Het is dan ook vrijwel uitgesloten dat zij bij de volgende verkiezingen voor de Knesset opnieuw door de Arbeiderspartij op de kandidatenlijst zal worden geplaatst. Bovendien, zij moge een verdienstelijk schrijfster zijn, politiek heeft zij nooit veel betekend, en het was haar vaak vooral om publiciteit te doen. Het is trouwens merkwaardig dat zij nog steeds zoveel waarde hecht aan Arafat als vertegenwoordiger van de Palestijnen en niet inziet dat zijn tijd als zodanig feitelijk voorbij is.