SPECIALISTISCHE HULP

Staatssecretaris Simons eist dat de kosten van de medisch specialistische hulp niet hoger worden dan de kosten in 1989.

De kosten zijn echter wel hoger geworden, omdat de vraag naar medische zorg is toegenomen (vergrijzing van de bevolking, grotere mondigheid van patiënten, meer technische mogelijkheden). Hij geeft de specialisten de schuld van deze toegenomen vraag; alsof die patiënten overhalen zich te laten behandelen, en er onnodige ingrepen worden gedaan. De specialisten protesteren er dan ook tegen de schuld van de kostenoverschrijding te krijgen en gestraft te worden met tariefsverlaging.

In feite gaat het bovengenoemd dispuut over wie wel en wie niet mag worden behandeld. De specialisten hebben de artseneed afgelegd om alle patiënten die bij hen om hulp komen zo goed mogelijk te behandelen. Zij kunnen en mogen niet een keuze maken om noodzakelijke behandelingen niet uit te voeren. De staatssecretaris draagt de specialisten nu simpelweg op om 11 procent minder verrichtingen uit te voeren, zonder aan te geven welke verrichtingen voor welke patiënten hij daarbij op het oog heeft. De specialisten zien zich nu genoodzaakt minder behandelingen uit te gaan voeren. Dat dit tot langere wachttijden leidt verzuimt de staatssecretaris uit te leggen aan de Nederlandse bevolking. De consequentie van dit beleid zal binnenkort voelbaar worden. En het uiteindelijke slachtoffer is niet zozeer de medische specialist, maar de patiënt.

De zorgverzekeraars houden zich opvallend stil in dit conflict, terwijl zij de verplichting hebben jegens hun verzekerden dat de gendiceerde behandelingen worden gegeven. Kennelijk heerst de mening dat niet behandelde patiënten goedkoper zijn dan wel behandelde. Uitkleden van de gezondheidszorg bij een toenemende vraag zal, net zoals in Engeland, door de lange wachttijden, leiden tot de oprichting van privé-klinieken waar tegen betaling de gevraagde zorg wel wordt gegeven. In Nederland ontstaat dan een elitaire gezondheidszorg: voor de welgestelden is iedere zorg direct verkrijgbaar, de rest moet wachten. Is dat de gezondheidszorg die de socialistische staatssecretaris voor ogen staat?

    • Dr. H.P. de Bruijn