Lou Reed klinkt niet monotoon en geloofwaardig afgeleefd genoeg om te overtuigen; Velvet Underground geeft moe

Concert: The Velvet Underground. Gehoord: 8/6 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 9/6 Ahoy', Rotterdam.

Maureen Tucker speelde haar luie lage trommelslagen, John Cale imiteerde met viool een rondcirkelende mug, Lou Reed speelde gitaar en Sterling Morrison de dissonante bastonen. De belofte van het intro van Venus in Furs, live op het podium van Paradiso, voor wat later in het nummer nog aan bod zou komen, de "shiny boots of leather', de "taste of the whip', en natuurlijk de geheimzinnige "Venus in furs', was een sensatie. Het geluid was mooier dan het ooit in de jaren zestig geklonken kan hebben, en toch zo sober en eenvoudig als het oorspronkelijke arrangement. Maar helaas, het ontbrak Lou Reed aan de discipline om de monotonie aan te houden die een regel als "I could sleep for a thousand years' zo geloofwaardig afgeleefd kan laten klinken.

Tien jaar geleden, in de tijd van "doem'-muziek, werd de invloed van The Velvet Underground door alle beginnende bands beleden. Nu die trend inmiddels is afgezwakt, besloten de vier overlevende leden van de groep eindelijk tot een reünie-tour. Het is nog niet duidelijk of het ook een creatieve wederopstanding zal worden, al bleek Lou Reed met de toegift Coyote nog makkelijk liedjes te kunnen schrijven in The Velvet Underground-stijl. De thema's van de teksten - fetisjisme, sado-masochisme, herone-wanen en lugubere rituelen - behouden ook na vijfentwintig jaar nog altijd hun aantrekkingskracht, net als de magie van de tijd waarin de band ontstond - New York 1965, met Andy Warhol, de Factory en de opkomst van hallucinogene middelen.

Het publiek had de keuze uit twee optredens, een in de Ahoy-hal (voor de normale toegangsprijs) en een in Paradiso voor ƒ150,-. De exclusiviteit van het concert in het kleine Paradiso won het van een voordelige prijs. Hoewel Paradiso onmiddellijk uitverkocht was, zijn voor de Ahoy' nog steeds kaartjes verkrijgbaar. De licht- en geluidsinstallatie van gisteravond zal wel dezelfde zijn als vanavond in Ahoy', want een grotere mengtafel heeft er in Paradiso nooit gestaan. Ondanks deze technische overdaad klonk de groep net zo rammelig als in hun begindagen. Er werd niet beter gespeeld, niets bijbedacht, ingevuld of gladgestreken. De klank voldeed aan huidige hifi-normen maar de muzikanten hielden zich aan hun spelbeperkingen van vijfentwintig jaar geleden.

De vier droegen allen hetzelfde zwarte t-shirt, Lou Reed met een witte badstof zweetband om het hoofd, John Cale met artistieke lok, Maureen achter het lage drumstel als op een troon en Morrison enigszins stijf. Van hen was het Lou Reed die voornamelijk in het spotlicht stond. Hij zong de meeste nummers en wendde zich als enige af en toe tot het publiek. Alle nummers van de groep zijn intussen klassiekers, omdat ze in de loop der jaren bijna allemaal wel gecovered zijn door andere bands. Daardoor werd het een "greatest hits'-optreden: Waiting for the Man, Heroin, Rock 'n Roll, Sweet Jane, Pale Blue Eyes, en The Gift. Het was bij ieder intro spannend wat voor stukje geschiedenis er aangesneden zou worden. Maar er was geen broeierigheid en onder de cleane belichting al helemaal geen mysterie. En schitterend door afwezigheid was natuurlijk chanteuse Nico, overleden in 1988, die tot op haar dood het clubcircuit afreisde om van achter haar mishandelde orgeltje het op haar nog altijd toepasselijke Waiting for the Man voor the dragen. Songs die ooit voor Nico geschreven waren, als All Tomorrows Parties, en Femme Fatale, werden nu gezongen door Cale, die dat weer genuanceerder deed dan Reed in het oorspronkelijk door Nico gezongen I'll be your Mirror.

De oorsprong van deze legendarische band en de zeggingskracht die de oude platen nog wel hebben, kwamen bij het concert geen moment tot leven. In 1993 The Velvet Underground bekijken om een glimp op te vangen van wat de band in haar gloriedagen ooit betekent moet hebben: het bleek net zoveel effect te hebben als kijken door een verrekijker en hem dan verkeerd om houden.