Sigaar

Vorig jaar maakte tennisser John McEnroe zich weer eens kwaad. Het gebeurde in Rosmalen. Ditmaal ging het evenwel niet om een zich vergissende lijnrechter. Evenmin om een umpire die de lastige New Yorker onmogelijk ter wille meende te kunnen zijn. Nee, er zat een man op de tribune, die een brandende pijp in de mond had en zo vrij was daaraan te zuigen. John-de-wereldbeheerser staakte zijn spel met bal en racket, plantte de handen in de zij en vroeg de toeschouwer dringend en weinig-vriendelijk, of hij deze rokerige activiteit wilde staken. Ik zat te ver bij de pijproker vandaan om te kunnen waarnemen of hij voor "Big Mac" door de knieën ging, maar het is waar, dat ik onmiddellijk een vers sigaartje heb opgestoken. Jammer genoeg zag McEnroe dit demonstratieve gebaar niet, want wellicht zou ik een racket naar het grijze hoofd hebben gekregen en wie zo'n behandeling van de beroemdheid ondergaat, wordt zelf van de weeromstuit ook een tikje befaamd.

Ik weet best dat je topsporters in hun kostelijk bedrijf niet moet treiteren. Roken in een hal waar zij optreden, deugt niet. Maar in de openlucht? Tastte die ene pijproker de luchtwegen van de Amerikaan werkelijk aan? Nu staat en vooral stond John McEnroe bekend om zijn moeilijk gedrag, vol grillige uitbarstingen. Maar we zijn nu een jaartje verder en Roland Garros is aan de gang. Richard Krajicek staat te spelen en ziet een toeschouwer met een sigaar in de mond. Hij ergert zich, die Krajicek. Even later ziet hij het rokertje niet meer in de mond van de eigenaar, maar... er kringelt rook op van onder de stoel van de man! Krajicek ergert zich opnieuw.

In een persconferentie na afloop praat hij over wat dan een "incident" heette. Ook aan Jim Courier werd gevraagd wat hij ervan vond. Hij antwoordde in de trant van “we moeten niet in vuile lucht tennissen”. Hij gaf zijn tegenstander derhalve groot gelijk. Nu behoeven de heren elkaar op dit terrein niet af te vallen, maar ik zou wel aan Courier en Krajicek willen vragen, hoe vuil die lucht geweest kan zijn? Gingen ze ervan hoesten? Voelde ze een onaangename prikkeling in de neusgaten? Het woei zo hard, dat de vlaggen bijna van de masten sloegen, maar Richard klaagde over die ene man met een walmende sigaar. Er zaten 16.000 toeschouwers op de tribunes en ieder had zijn eigen lichaamsgeur bij zich, maar de sigaar kreeg de schuld. Courier dook in Australië een zeer vuile sloot in, uit blijdschap dat hij had gewonnen, of omdat zijn sponsor het leuk vond. Maar voor "vuile lucht' is hij als de dood.

Gelukkig kennen we ook een andere Courier. Die ander verwees, toen men hem om excuses vroeg naar aanleiding van zijn niet zeer imponerende optreden contra de Kroaat Prpic, dat hij geen trek in excuses had. Ja, hij had liever die dag niet gespeeld, want het was de dag van de kwartfinales van de dames. En ja, hij had - als het dan helemaal moest - liever op een vroeger uur gespeeld dan nu, maar daarom ging het niet. Waarom ging het dan? Courier haalde een uitspraak van de schrijver James Joyce aan: “het gaat niet om tijd, plaats of omstandigheden, maar om de mens"". Dat vond ik een ijzersterke quote van Jim. Jammer alleen dat hij 24 uur later bekommerd repte over de verpeste atmosfeer in een groot openluchtstadion, veroorzaakt door dat ene sigaartje.

Ik zit nu in mijn eigen tuin en steek met smaak een verse sigaar op en draag de spierwitte as op aan Jim Courier en Richard Krajicek.

    • Herman Kuiphof