Een dansje, een liedje en een rauwe vrijscène

Voorstellingen: Schaduwen, door Don Duyns en Liet Lenshoek. Spel: Hein van der Heijden en Yvonne van den Hurk. Regie: Don Duyns. Gezien: 2/6 in de Brakke Grond, Amsterdam. Aldaar t/m 12/6. Verlieskunde. Spel: Judith Bovenberg, Arie de Mol en Job Redelaar. Regie: Carina Molier. Gezien: 3/6 in Frascati, Amsterdam. Aldaar t/m 12/6.

Miles Davis op de radio en New York buiten - dit gaat dus over de vervreemding van de grote stad en over een man die met een onduidelijke reden een flat betreedt waarin zich een vrouw bevindt. Een uur lang hebben ze vervolgens een soort gesprek, nu ja, het is misschien meer een soort machtsstrijd, gevoerd via existentialistische gedachtenflarden over kijken en bekeken worden. De strijd eindigt in een freeze, want dat hoort erbij en veel origineels hebben Don Duyns en Liet Lenshoek in hun Schaduwen nu eenmaal niet te bieden.

Hun voorstelling, “gebaseerd op het werk van Paul Auster”, oogt als een bleke kopie van wat al duizend keer eerder over dolende types in een metropool is geschreven - hoezeer de voortreffelijke acteurs ook trachten onder de woorden iets te vinden dat broeit, of schrijnt, of zelfs maar gewoon spannend zou kunnen zijn. Het is er niet.

Op het eerste gezicht ziet de voorstelling Verlieskunde van Carina Molier er heel wat oorspronkelijker uit. Hier lijken de drie acteurs het tenminste te gaan hebben over wat hen op dit moment bezig houdt. Eén van de twee mannen blijkt een verliefd gedrag te vertonen en de vrouw zegt, met tragi-komische intonatie: “Dat was niet de afspraak!” Een aardig uitgangspunt, dacht ik, voor een verkenning van het hedendaagse leven, maar daarvan blijkt al snel geen sprake te zijn. Spelers en regisseur hebben, repeterend en improviserend, een willekeurige reeks scènetjes verzonnen (mompelige gedachtenwisselingen, een dansje, een rauwe vrijscène, een ritje op een racefiets, een séance, een ironisch liedje, een onverplichtende jeugdherinnering) waarin ieder woord en elke beweging straffeloos door iets anders vervangen had kunnen worden.

Beide voorstellingen zijn Amphi-werkplaatsprodukties. Ze heten ruimte te geven aan een nieuwe generatie van theatermakers.

    • Henk van Gelder