Door hond opgevoed?

The Paris Review 126. 298 blz.$7. 45-39 171 Place, Flushing, New York 11358

Door hond opgevoed?

De Amerikaanse schrijver Mark Helprin beging ooit een grote blunder: hij vertelde een journalist dat hij was opgevoed door een hond. New York Times Magazine wilde zoiets niet geloven en begon van de weeromstuit te twijfelen aan Helprins andere biografische gegevens: dat zijn vader als worsthandelaar in het Verre Oosten betrokken raakte bij de Britse en Amerikaanse geheime dienst, dat zijn Chinees-joodse moeder sinds haar elfde toneelspeelster was, en dat hij zelf via het Israelische leger en de Britse koopvaardij in een serie baantjes terechtkwam, van boerenknecht, privédetective, redacteur en leraar tot fabrieksarbeider. Om aan alle twijfels of hij wel echt bestond danwel een ordinaire leugenaar was een eind te maken reisde de schrijver in 1991 maandenlang met een VW-busje door Amerika, overal in het openbaar optredend met allerhande bewijsmateriaal. Inmiddels werkt Mark Helprin (1947) voor de Wall Street Journal en vond The Paris Review het tijd worden voor een "Writers at Work'-interview. Bij hoge uitzondering wilde de schrijver er wel aan meewerken, maar hij moet zijn interviewer tot waanzin gedreven hebben met omtrekkende bewegingen en ontwijkende antwoorden. Op de vraag "Waarom heeft u een hekel aan interviews' komt hij via zijn te vroege geboorte, balpennen en oom Robert Capa uit bij het flesje ammonia dat hij altijd bij zich draagt om hotelkamerspiegels te reinigen, voor hij toegeeft: “never have I been happy with someone else's version of my life after that person has spent an entire two or three hours fathoming it”. Met dit lange interview zal Helprin zich onder collega's niet populairder maken, terwijl hij zich toch al verre houdt van literaire kringen en critici. Saai is het allerminst. "I like foreign writers more than I like American writers even though many foreign writers are extremely silly, faddish, ideologigal, politicized, neurotic, unhealthy, publicity-courting, pack-running narcissists, too”.

The Paris Review heeft een reputatie op te houden met vraaggesprekken. In dit nummer spreken ook dichteres Amy Clampitt en de Engelse Sybille Bedford (Jigsaw) zich uit. Een fijn tegenwicht zijn de vele tientallen gedichten en de zes verhalen, waaronder een prachtig droevig verhaal van Charles D'Ambrosio over een trektocht van een zeeman met een zeventienjarig meisje dat zwaar ziek is en dat hij tenslotte in zee moet uitlichten. The Paris Review 126. 298 blz.$7. 45-39 171 Place, Flushing, New York 11358

    • Margot Engelen