"Horlogevrije' Ter Veld: I'll cry if I want to

DEN HAAG, 7 JUNI. De dienstauto van het ministerie van sociale zaken en werkgelegenheid raakt verstrikt in de Haagse verkeerscongestie. Ex-staatssecretaris Elske ter Veld legt de laatste paar meters naar het Tweede-Kamergebouw te voet af. Voor de tweede keer wordt ze verhoord door de parlementaire enquêtecommissie sociale zekerheid. Wegens de commotie rondom haar aftreden heeft commissievoorzitter Buurmeijer haar aangeboden het verhoor van vanmorgen achter gesloten deuren te houden. Dit voorstel wijst Ter Veld van de hand.

Bij het Tweede-Kamergebouw wordt de ex-staatssecretaris opgewacht door een horde fotografen en door haar vriendin M. Strous (fractievoorlichtster van D66). In de lift klikken de camera's onophoudelijk en is de spanning te snijden. Aangekomen bij de Troelstra-zaal, waar de verhoren plaatshebben, vraagt Ter Veld aan iemand de tijd. “Ik ben horlogevrij. Ik heb geen afspraken vandaag”, klinkt het cynisch. Er is nog tijd voor een glaasje chocolademelk in het Kamerrestaurant voordat ze zich onderwerpt aan de vragen van F. Buurmeijer (PvdA) en commissielid W. Willems (GroenLinks). Bij de eerste zinnen trilt haar stem van de zenuwen; daarna klinkt al snel het vertrouwde geluid. Het gaat immers over de sociale zekerheid.

Aan het eind van het verhoor haakt Ter Veld even in op de actualiteit. “Als staatsscretaris ben je wel een half jaar bezig om je in te werken.” Bij het verlaten van de zaal wordt Ter Veld "besprongen' door de media. De vraag of ze nog partijlid is, beantwoordt ze bevestigend. “It's my party and I'll cry if I want to.”